Test | Schwalbe Pro One Allroad: snel en soepel op de weg en er naast

Tekst & foto’s: Jeroen van den Brand

Schwalbe zegt met Pro One Allroad een gat in de markt te vullen

Gravelbikes zijn populairder dan mountainbikes en ook de racefietsverkoop zit door die dikbandige avonturenfiets met krom stuur in de verdrukking. De gebaande paden achterlaten betekent automatisch minder gedoe met autoverkeer en dat lijkt een stevig argument voor het succes voor met name wielrenners die omschakelen naar de gravelbike. Toch zijn er horden fietsers die die aantrekkingskracht ervaren, maar niet de behoefte te hebben om er een gravelbike voor aan te schaffen. “Ketters, heidenen, afvalligen, ludieten!”, aldus sommige marketeers van fietsfabrikanten die gravelbikes proberen te verkopen. Maar de trend van bredere banden bij racefietsen maakt namelijk dat ook daarmee de horizon is te verbreden. En voor Schwalbe is dat prima; zij ontwikkelden met dat doel de nieuwe Pro One Allroad.

One, two, veel

Onder de noemer ‘One’ zet Schwalbe z’n meest vooraanstaande racefiets- en gravelbanden in de markt. Al vroeg maakte het merk daarbij onderscheid: S-One voor Straße, oftewel racefietsbanden, G-One voor Gravel. Dat onderscheid ontstond al in 2015, toen Schwalbe met de uiterst subtiele benopte G-One Speed op de proppen kwam. Die band werd vervolgens gebruikt door profwielrenners tijdens de voorjaarsklassieker Parijs-Roubaix. Dit was een tijd waarin de definitie ‘gravelbike’ nog amper was ingeburgerd. In tien jaar tijd is het G-One-programma flink uitgebreid en omvat banden met allerlei profielen voor alles van af en toe een schelpenpaadje tot onverharde paden waar mountainbikes eveneens op hun plaats zijn. Die strikte S/G-scheiding verdwijnt echter bij de nieuwe Pro One Allroad, die in feitelijk tussen beide series in staat.

Volgens de Duitse bandenfabrikant combineert de Pro One Allroad de snelheid van een racefietsband met grip op niet al te grove gravel en natte ondergronden. De Pro One Allroad dicht het gat tussen de weg en gravel, aldus Schwalbe. Een groot, gapend gat in de markt, of is het slechts een niche? Tja, onder een een microscoop ziet zelfs een haarscheur er uit als de Grand Canyon.

Subtiele noppen, gripvast Addix Race-rubber en soepel Race Pro-karkas

Schwalbe’s One-programma met racefiets- en gravelbanden is zeer omvangrijk, met verschillende profielen, karkas-typen en rubbersoorten. Vorig jaar zette het Duitse merk in op een vereenvoudiging van het programma en nieuwe benamingen. Het uiteindelijke doel is méér eenduidigheid en duidelijkheid. Maar met de introductie van nieuwe banden naast bestaande modellen, wordt het er niet echt duidelijker op. Met de nieuwe Pro One Allroad volgt Schwalbe de G-One Speed op. En om het helemaal lastig te maken: de G-One Speed Pro verdwijnt niet. In de 60 millimeter uitvoering is die band namelijk erg populair bij beachbikers en blijft dan ook in het programma. Verwar overigens de nieuwe Pro One Allroad ook niet met de G-One Allround, die met iets grovere nopjes gewoon in het programma blijft.

De nieuwe Pro One Allroad is gemaakt met de nieuwe Race Pro-karkasconstructie, die vooral souplesse als voornaamste kenmerk heeft. Dit karkas werd vorig jaar geïntroduceerd bij de G-One R, RS en RX Pro. Dit karkas is gemaakt uit drie weefsellagen, waarbij de overlapping met de verbrede antilekstrook onder het loopvlak, ook nog eens is vergroot.

Schwalbe levert de Pro One Allroad in 30, 35 en 40 millimeter. Met de 30 en 35 millimeter versies verwacht Schwalbe een groot deel van de huidige moderne (endurance) racefietsen een extra optie te bieden. Want die zijn veelal al geschikt voor dergelijke bandbreedtes. Voor de 40 millimeter zul je al snel naar een gravelracer kijken en dat is precies wat ik deed. Ik heb namelijk géén racefiets, maar haspel wel vaak mijn trainingsrondjes af op een combinatie van asfalt, klinkers en wat hardere zandpaden. En zoals Velozine-tester Remco onlangs nog poneerde: waarom voor smal kiezen als breder niet per se langzamer is? Off-roaden zit in mijn DNA verankerd en als ik dus de keuze heb, kies ik altijd voor de bredere band. Zo ook nu.

Montage

Dat het soepele banden zijn, wordt al snel duidelijk bij het monteren. Het karkas is weliswaar hetzelfde als dat van de vorig jaar vernieuwde reeks G-One-gravelbanden, maar door het subtielere noppenpatroon is het loopvlak nog weer wat soepeler. Ook valt het gripvaste rubber op. Deze nieuwe samenstelling van het eigen Addix Race rubber voelt heel… rubberig. Rubberig als zachte drop. Denk Look-o-Look-dropmatten. Dat is althans de associatie die er bij kreeg. De smaak? Die heb ik toch maar niet uitgeprobeerd.

Met slechts een paar slagen van de vloerpomp zitten Pro One Allroads mooi netjes binnen de intern 27 millimeter bredere, haakloze velgen van de Reserve 40|44-gravelwielset. Zestig milliliter dichtmiddel Doc Blue blijkt echter toch niet voldoende te zijn om beide banden luchtdicht gemonteerd te krijgen. Een dag na montage is de voorband marginaal afgelopen, maar is de achterband gewoon slap. Na toevoeging van nog eens zo’n vijftig milliliter dichtmiddel blijven beide banden wél langer op druk. Maar desondanks lopen ze iets leeg. Of dat dat aan de constructie van de band of het samenspel met de Reserve-velgen ligt, heb ik nog niet goed kunnen vaststellen.

Rijden: verassend snel ondanks lage druk

Mountainbikes, gravelbikes; dat zijn mijn soort tweewielers. Een pure racefiets heb ik nooit gehad, want asfalt is voor auto’s, of zo. Tja, wanneer ben je te oud voor zulke kinderachtig hokjesdenken? Het blijkt toch hardnekkig te zijn, want ik heb de neiging me te verontschuldigen wanneer ik zeg dat ik de laatste jaren steeds vaker en langer óók op asfalt rij met mijn gravelracer. Maar puberale stigmatiseringsdrift. Het punt is; ik heb inmiddels wél een goed gevoel ontwikkeld voor bandenspanningen die normaal gesproken nodig zijn om efficiënt over asfalt te rijden. 1,7 tot 1,9 bar in een 40 millimeter band hoort daar volgens de boekjes niet bij. Schwalbe adviseerde me voor mijn gewicht van 66 kilo voor de voor- en achterband respectievelijk 2,6 en 2,8 bar. Toch heb ik geen enkele noodzaak ondervonden om dat advies op te volgen. Eigenwijs? Zeker. Maar met reden.

Met toegespitste gravelbanden met eenzelfde breedte, waarmee ik vooral off-road rij, rij ik veelal op een druk van zo’n 1,4 bar. Als ik zo goed als zeker het asfalt niet verlaat, pomp ik die banden op tot net iets boven de 2,5 bar. Voor mij is die 1,7 tot 1,9 bar dus een logische middenweg, waarbij ik al snel het compromis op asfalt voor lief neem, ten guste van comfort en tractie op het onverharde.

Comfortabel en voorspelbaar op zand

Op hard aangereden zandpaden en fijne gravel is de combinatie van deze lage druk en het gripvaste Addix Race-rubber dan ook comfortabel én voorspelbaar. De banden filteren echt veel weg en hebben een prettige rebound. Ook op de paden die alles behalve recht zijn kom blijken de Pro One Allroads meer in hun mars te hebben dan ik dacht. Uiteraard is de grip niet dusdanig dat je je fiets met dertig kilometer per uur haaks de bocht om zet. Maar ondanks de homeopathische noppen, is de grip op de zandgronden in mijn Noord-Brabantse achtertuin toch aanzienlijk en – en niet onbelangrijk – ook goed voorspelbaar.

Lichtlopend op asfalt

Maar wat me écht verrast is wat er gebeurt zodra ik het asfalt opdraai! Ook bij deze lage druk blijft de Pro One Allroad opvallend licht rollen. Er is geen sponzig gevoel, geen merkbare extra weerstand. Integendeel: gevoelsmatig trap ik er met speels gemak 28 tot 30 kilometer per uur mee, zonder dat ik het idee heb dat ik bovengemiddeld hard op mijn pedalen moet duwen. Ze lopen bij deze druk soepeler en lichter dan de set G-One RS’en in 40 millimeter die ik met 2,5 bar vaak gebruik tijdens mijn ‘ik-rij-niet-op-racefiets-maar-wel-op-de-weg’-rondjes. Als ik naar mijn Sram-vermogensmeter kijk, lijkt deze aanname ook redelijk onderbouwd. Maar daarbij meteen opgemerkt dat dit nooit gezien mag worden als een echte meting. Daarvoor is de vermogensmeter niet nauwkeurig genoeg. Anekdotisch bewijs? Strikt genomen wel, maar het komt volledig overeen met mijn gevoel. En voor mij is dat juist alleszeggend.

Oorzaak en gevolg

De lichte en soepele loop bij lage deze lage druk kan onmogelijk aan één enkele eigenschap worden toegeschreven. Het zit hem in mijn optiek in de combinatie van bandvorm en karkasgedrag. Allereerst valt de dwarsdoorsnede van de Pro One Allroad op: die is opvallend rond. Ronder dan bij bijvoorbeeld de G-One R en de RS. Dat heeft deels te maken met het ontbreken van uitgesproken schoudernoppen, maar ook het karkas zelf lijkt meer een ‘echte’ bolling te hebben. Het gevolg daarvan is dat het loopvlak bij lagere druk minder snel wordt in de rijrichting platgeduwd. Het contactoppervlak groeit wel, maar minder extreem. Zeker op asfalt betekent dat minder vervorming en daarmee dus ook minder energieverlies.

Daarbovenop komt het Race Pro-karkas, dat extreem soepel aanvoelt, maar tegelijk ook snel zijn vorm hervindt. De band vervormt makkelijk over kleine oneffenheden, maar veert net zo makkelijk weer terug. Dat snelle herstel lijkt hysterese-verliezen – normaal gesproken de grote spelbreker bij lage druk op harde ondergrond – binnen de perken te houden. Het resultaat is een band die comfort én grip combineert met een verrassend lage rolweerstand.

Conclusie

Wat ik al zei: als je ver genoeg inzoomt, lijkt elke haarscheur zo groot als de Grand Canyon. Of het gat tussen racefietsen en gravelbikes werkelijk zo groot is, weet ik niet. Maar de Pro One Allroad neemt desondanks een interessante positie in. Als ras-offroader heb ik nooit zo’n moeite met wat extra rolweerstand wanneer ik over het asfalt zoef. Ik neem dat compromis voor lief in ruil voor wat extra zekerheid én comfort op de onverharde stroken. Nu ga ik niet beweren dat de Pro One Allroad op die stroken de evenknie is van een volwaardige gravelband. Daarvoor is de mechanische grip simpelweg te beperkt. Maar de combinatie van het soepele karkas en de gripvastheid van de Addix Race-rubbersamenstelling, maakt toch dat er méér grip is dan ik vooraf had durven te bedenken. En dat terwijl zelfs bij een bandenspanning zo laag als 1.8 bar, ik met meer gemak over het asfalt rol dan mijn G-One RS’en op 2,5 bar.

De Pro One Allroad is in mijn optiek daarmee absoluut een interessante overweging voor fietsers die ruimte hebben voor bredere banden in hun racefiets en zo nu eens een schelpenpad, of zandpad mee willen pakken. Van die tochten die je tegenwoordig in het midden van het land veel tegenkomt. Zo lang je geen singletracks of modderstroken aandoet, kom je zelfs met je racefiets erg ver. En diezelfde aspecten zijn beslist interessant voor een hele horde bikers die wél een gravelbike heeft, maar zich vooral het beste thuis voelt op de beter lopende stroken.

Lang leve lage bandenspanning! Offroad is die lofzang vanzelfsprekend, maar op asfalt betekent lage druk normaal gesproken een fors compromis. Met de Pro One Allroad laat Schwalbe zien dat die bejubeling niet hoeft te stoppen zodra er weer asfalt onder je banden rolt.