Test | Cane Creek Thudbuster ST Gen 4: verende zadelpen voor mountainbikes

Tekst: Maurice Cramer // Foto’s: Arjan Kruik

Cane Creek Thudbuster ST: waarom dan?

Ik ben een echt hardtailrijder. Ik hou van het directe gevoel, het lage gewicht en niet te vergeten de eenvoud en de betaalbaarheid. Ja, het comfort is beperkt. Maar hoe erg is dat op de doorgaans gladde Nederlandse routes? Bovendien: voor mij wegen de voordelen zwaarder. Ik stond dus eerlijk gezegd niet te juichen toen Arjan me een paar maanden terug een doos overhandigde met daarin een verende zadelpen van Cane Creek: de Thudbuster ST. Wat moet ik met zo’n ding? Ziet er niet uit toch, zo’n constructie onder het zadel? En het ding weegt ook nog flink wat: maar liefst 535 gram. Dat zijn ruim 250 extra grammen op m’n fiets! En dan de prijs: 220 euro vraagt Cane Creek ervoor.

Lang verhaal kort: ik heb de Thudbuster ST met frisse tegenzin in de zitbuis van mijn aluminium Merida Big Nine (test hier) gestoken. En ben vervolgens zonder enige verwachting m’n wekelijkse rondjes door het bos gaan rijden. Maar wat denk je? Die verende zadelpen blijkt zomaar een blijver! Ik zal je hieronder vertellen waarom.

Werkt-ie? Nou en of!

Mijn Cane Creek Thudbuster blijkt van de vierde generatie. Maar hij veert nog steeds op dezelfde manier als het oermodel uit de late jaren negentig: twee verticale parallelle stangetjes, met daar tussen een kunstrubber blokje, kunnen schuin naar achteren bewegen als het achterwiel een oneffenheid raakt. Bij de Thusbuster ST is de maximale veerweg 50 millimeter. Daarbij is er dankzij de eigenschappen van de toegepaste blokjes (‘elastomeren’) niet alleen sprake van vering, maar ook van demping. Daarover straks meer.

De Thudbuster ST wordt standaard geleverd met drie elastomeren: ‘zacht’ voor rijders van 45 tot 70 kilo, ‘medium’ voor 65 tot 90 en ‘hard’ voor 85 tot 115 kilo. Met mijn 75 kilo zou ik dus een medium moeten hebben. Voor rijders lichter dan 45 kilo of zwaarder dan 115 kilo, zijn er nog een extra zachte en een extra harde uitvoering. Bij het monteren van de pen moet je een beetje opletten. Afhankelijk van de hardheid van het gebruikte rubber, veert de parallellogram door je eigen gewicht een klein beetje in. Daardoor moet je het zadel iets hoger zetten dan je bij een starre pen zou doen. Bij het rubber met de hardheid medium, dat voor mijn gewicht van 75 kilo wordt aanbevolen, scheelt dat ruim een halve centimeter.

Alhoewel ik zoals gezegd in eerste instantie niet veel fiducie in het hele concept had, ben ik me er al na een paar honderd meter trappen van bewust dat de Thusbuster ST qua comfort veel meer doet dan ik vooraf had gehad. Het is ervaring die een beetje lastig te omschrijven is. De Thudbuster koppelt m’n zitvlak als het ware los van de ondergrond. Oneffenheden bereiken m’n achterste wel, maar zachter, meer gedempt. Met name op kleine oneffenheden is het effect eigenlijk best wel verbluffend.

Vering én demping

Tot mijn eigen verbazing is mijn ervaring met de Thudbuster ST dus behoorlijk positief. Er blijkt bovendien niet alleen sprake van vering, maar eveneens van demping. Geen hydraulische demping zoals in een met olie gevulde voorvork of achterdemper, maar demping die uit de eigenschappen van de elastomeer zélf voortkomt. Je kunt dat zelf trouwens makkelijk testen: als je het kunstrubber blokje vanaf een meter hoogte op een harde ondergrond laat vallen, dan stuitert het hooguit maar zo’n tien à vijftien centimeter terug.

Maar ondanks de verrassende kwaliteiten van die rubber blokjes, is en blijft 50 millimeter maar 50 millimeter veerweg. Daardoor zijn de vering en demping bij sommige stevige stoten ontoereikend. Je krijgt in dat geval een tikkie terug van het zadel. Maar die tik is echt veel minder hard dan bij een starre pen. Bovendien: dit doet zich alleen bij grove oneffenheden voor, dus echt storend is het wat mij betreft niet. Zeker niet gezien de comfortwinst die de pen op doorsnee Nederlandse mountainbike-paden biedt.

Toch is Thudbuster ST geen vervanger voor achtervering. Hier speelt niet eens zozeer de geringe veerweg de Thudbuster ST parten, maar vooral de positie onder het zadel. Hierdoor wordt uitsluitend de berijder afgeveerd en de rest van de fiets niet. Dus als het gaat om bochtengrip en tractie in steile beklimmingen is een fullsuspension superieur. Maar op gewone mountainbike-paden is de werking van de Thudbuster ST echt goed. Werkelijk ieder kiezeltje lijkt door de parallellogramvering geabsorbeerd te worden.

Wippen

Wat me in positieve zin nog meer opviel, is dat het inveren van de Thudbuster geen negatieve invloed lijkt te hebben op de effectiviteit van m’n pedaaltred. Omdat de afstand tussen het zadel en de trapas iets kleiner wordt als de parallellogram naar achteren beweegt, zou je dat wel verwachten. Is dat omdat ik altijd met platformpedalen rij, waardoor ik iets minder kritisch ben over m’n zadelhoogte dan rijders mer klikpedalen? Of heeft de veerbeweging écht geen negatieve invloed op het rendement? Ik moet je het antwoord schuldig blijven.

Wel enigszins negatief is het lichte wippen dat optreedt een hoge trapfrequentie. En dan bedoel ik écht hoog, als je eigenlijk al naar een zwaarder verzet zou moeten schakelen. Hoe harder de gebruikte elastomeer, hoe geringer dit effect.

Dat doet me wel twijfelen over welk type elastomeer ik moet gebruiken. De zachte is het meest comfortabel, maar wipt ook het meest. En de harde wipt nagenoeg niet, maar biedt ook merkbaar minder comfort. Vooralsnog bevalt de medium me het best, met een prettige balans tussen vering en demping. Maar als ik vooraf weet dat een route ruw is, dan stop ik ook het zachte rubbertje achterin m’n shirt. Zo kan ik als dat nodig is m’n fiets onderweg comfortabeler maken.

Conclusie

Over de levensduur van de Thudbuster ST kan ik nog niks zeggen. Daarvoor moet ik er echt langer mee rijden dan ik nu gedaan heb. En dat gaat zéker gebeuren, want ik ben voorlopig niet van plan deze verende zadelpen van Cane Creek weer om te ruilen voor de originele zadelpen. Ik zou dat trouwens ook niet durven, m’n zitvlak en onderrug zouden beslist protesteren. Die hebben zich namelijk sinds lange tijd niet meer zó lekker gevoeld op een hardtail. Maar goed, áls het moment komt dat de glijlagers aan vervanging toe zijn, zou je ze in principe zelf kunnen vervangen. Voor zo’n 25 euro kan Cane Creek een setje leveren.

Moet iedere mountainbiker met een hardtail dan maar aan de Thudbuster ST? Nou nee, met bredere banden en een lagere luchtdruk trek je het rijcomfort natuurlijk ook naar een hoger plan. En dan ben je geen 220 euro kwijt. Maar alhoewel je de invloed van de bandbreedte op het rijcomfort zeker niet moet onderschatten, is het effect van de Thudbuster toch echt van een andere orde. Als je gaat voor maximaal comfort is én én natuurlijk het allerbest. Dus én een Thudbuster én 2.35 of 2.4 inch brede banden met een soepel karkas en een lage luchtdruk.

Ben je net als ik liefhebber van het directe gevoel van een hardtail? Maar wil je geen ruzie met je zitvlak en onderrug? De Cane Creek Thudbuster ST is dan zeker een uitkomst.