Reizen | Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn: het grootste mountainbike-gebied van Oostenrijk

Tekst en foto’s: Arjan Kruik

Österreichs größte Bikeregion: eindeloos trails rijden

Het bezoek dat Henk, Sebastiaan en ik aan het Oostenrijkse Saalbach en het buurdorp Hinterglemm brengen, is onderdeel van een langere trip waarbij we ook een de Italiaanse Dolomieten bezoeken. Het is eigenlijk ons plan om daar nog wat trailtjes te rijden, maar aangezien het stevig plenst en de weer-app bovendien geen verbetering belooft, zetten we direct na het ontbijt al koers naar het noorden. De route loopt dwars door de Hohe Tauern. Altijd mooi, in de bergen rijden, en de Felbertauernstrasse al helemaal. Een magnifieke route, met eerst een blik op de hoogste berg van Oostenrijk, de bijna 3.800 meter hoge Großglockner. En daarna op de niet minder majestueuze Großvenediger. Tenminste, als het niet regent. En dat doet het nu helaas wel. En niet zo’n beetje ook!

Maar gelukkig houden de drieduizenders van de Hohe Tauern de regen tegen, want als we de Felbertauerntunnel uit rijden is het droog. En dat is het nog steeds als we klein uurtje later Hinterglemm binnenrollen, het skidorp achter Saalbach, helemaal aan het einde van het Glemmtal. Verder kunnen we niet, hier houdt de weg op. Als we ingecheckt zijn in ons bike-hotel en de auto in de parkeergarage hebben ondergebracht, zitten we in dubio: even lekker gaan lunchen en daarna lekker chillen in de wellness van het hotel? Of nog even met de bike omhoog? Hotelbaas Wolfgang maakt de keuze makkelijk; gasten van zijn hotel krijgen namelijk gratis de Joker Card, een pas waarmee je gratis van de skiliften gebruik kunt maken, waarvan twee keer met je bike.

Sky-line

En dus zitten we niet veel later in de Zwölverkogel-gondel die ons naar de top van de gelijknamige berg brengt. In vergelijking met de Hoge Tauern die we zojuist zijn doorgestoken, zijn de bergen rond het Glemmtal een maatje kleiner. Trek er maar zo’n duizend meter vanaf. De bergen hier worden de Pinzgauer Grasberge genoemd, grasbergen. En die vlag dekte de lading, want ze zien er vriendelijk glooiend uit, met op de vlakke toppen boven de boomgrens veel gras. Tenminste, als de wolken het toelaten, die ons regelmatig het zicht op de hoger gelegen hellingen ontnemen.

De trail die op de Zwölverkogel begint heet Sky-line. Het is een blauwe trail die voor iedereen met een klein beetje ervaring goed te doen is. Maar dat betekent niet dat-ie saai is. Integendeel! De uitdaging zit ‘m de snelheid en de G-krachten. Oftewel: zo min mogelijk remmen en de bochten zo optimaal mogelijk aansturen. Maar alhoewel de Sky-line er perfect bij ligt – best wel bijzonder, zo aan het eind van het seizoen – lukt het me niet in de flow te komen.

Z-line

Op de Winkler Alm pakken we de Z-line, die helemaal naar het dal terug voert. Dit is heel andere koek! Niet alleen loopt de Z-line vrijwel geheel door het bos, ook is-ie sneller en steiler dan de Sky-line, met meer keien en wortels. Oftewel: meer intimiderend. Althans, voor mij en Henk. Sebas raust met een speels gemak naar beneden alsof-ie nooit anders heeft gedaan. Jaloersmakend. Ik heb in een bikepark altijd even tijd nodig om de slag te pakken te krijgen. En de voorgaande dagen in de Dolomieten dan? Daar hebben we alleen maar natuurlijke paden gereden en die vragen om een andere techniek en vooral ook om een andere mindset.

Halverwege de Z-line lijkt m’n mentale blokkade z’n grip wat te verliezen en wordt m’n rijstijl losser. Ik zie mezelf nu wel randjes en richels meepakken om het luchtruim te kiezen. Tjokvol adrenaline rijden we Hinterglemm weer in. Nog een keer? Helaas niet. Onze Joker Card geeft weliswaar recht op een tweede rondje, maar de gitzwarte lucht laat geen enkele ruimte voor illusies: er is regen op komst. Als we terug rollen naar ons hotel barst het los. Alhoewel we nog geen kilometer hoeven te trappen komen we volledig doorweekt aan. Mooi, dan kunnen we alsnog de wellness van het hotel in…

Monti-line

Alhoewel het fijn is dat de Joker Card die we bij het inchecken kregen toegang biedt aan alle liften, hebben we toch een pas nodig. Bij de Joker Card is het vervoer van je bike namelijk maar twee keer inbegrepen. Fijn als je één of twee liften gebruikt bij het maken van een toertocht. Maar niet genoeg als je de hele trails dag wilt rijden. Voor vandaag en morgen kopen we daarom een liftticket voor onze bikes.

We starten in het centrum van Saalbach, waar we de Kohlmaisbahn omhoog nemen. Boven, op de Kohlmaiskopf, kan je twee kanten op: in noordelijke richting naar Leogang, of weer terug naar Saalbach over de Monti-line. En die gaan wij rijden. Maar niet nadat we eerst even de indrukwekkende Leoganger Steinberge bewondert hebben. In tegenstelling tot gisteren is er nu veel minder bewolking, waardoor deze kalkstenen kolos nu wel kunnen zien.

De Monti-line is een van de vele trails die hier de laatste jaren zijn aangelegd. Alleen al in Saalbach Hinterglemm tellen we er twintig. En dan zijn er nog de trails van Leogang én van het eveneens verbonden Fieberbrunn. Ik zeg hier wel steeds Monti-line, maar wie vanaf de Kohlmaiskopf terug rolt naar Saalbach gaat eerst over de Panorama-line en daarná pas over de Monti-line. Alhoewel ze allebei blauw zijn, is de eerste niet meer een opwarmertje om bij de tweede te kunnen komen. De Monti-line zelf is waar je het voor doet. Deze trail is namelijk écht leuk. Niet steil, wel relatief glad en met ruime, hoog opgetrokken kuipbochten, waardoor je vrij risicoloos tempo kunt maken. Bij het dalstation kijken we elkaar aan. Nog een keer? Nog een keer!

Wurzel-trail

Als we voor de derde keer uit de gondel van de Kohlmaisbahn stappen, besluiten we wat nieuws te proberen: de Wurzel-trail. Dit pad, dat over de graat tussen de Kohlmaiskopf en de Großer Asitz loopt, vormt de verbinding tussen Saalbach en Leogang. De naam zegt het al: een wortelpad. En omdat het pad de graat volgt, gaat het enigszins op en neer, waardoor klimmen en dalen elkaar afwisselen. Het tempo ligt dus niet hoog en dat is maar goed ook, want als een van de weinige trails in dit gebied is de Wurzel-trail tweerichtingsverkeer.

Het pad is prachtig, met naaldbomen, bosbessenstruiken en zo nu en dan, tussen de bomen door, een blik op de Leoganger Steinberge. Ergens halverwege lopen we twee trailbouwers tegen het lijf. Ze heten Michael en Helmut en ze zijn druk in de weer met schoffel en hark. “Het is nooit klaar hier, ” zegt Michael. “Als we de ene trail hebben aangepakt, is er altijd weer een andere die ook onderhoud nodig heeft.” Eerlijk is eerlijk; Michael en Helmut en hun collega’s doen goed werk, want alhoewel het al september is en de trails dus een hele zomer lang mountainbikers verwerkt hebben, liggen ze er tiptop bij. Remknippen of erosie? Ja het is er, maar zeer minimaal. Hulde dus voor de trailcrew van Saalbach Hinterglemm!

Thurner-line

Halverwege blijkt de Wurzel-trail gesloten wegens werkzaamheden aan de nabijgelegen skilift. Geen probleem, we zijn toch niet van plan helemaal naar Leogang te rijden. Dat is zeker een leuke trip, maar als je die wilt rijden en ook weer op tijd terug wilt zijn, moet je ’s ochtends al de doorsteek maken. In plaats van de omleidingsroute naar Leogang te volgen draaien wij daarom de Thurner-line in. Die is zeker zo glad getrokken als de Monti, maar dan steiler en met meer en hogere kickers en hips. Oftewel: meer snelheid en meer airtime. Dat wil zeggen, als dat je ding is. We laten Sebastiaan lekker vliegen, maar Henk en ik houden onze wielen wat meer op de grond…

De trail eindigt bij de Thurneralm. Mooi, want het is tijd om even wat te eten. Een gouden plek, die Thurneralm. Terras op het zuiden, uitzicht op de Pinzgauer Grasberge, lekkere soep én het vooruitzicht dat we straks nóg een keer over de Monti-line naar beneden kunnen. Wat wil je nog meer?

X-line en Sleepy Hollow

Eenmaal weer beneden richten we onze blik op de overkant van het dal, op de Schattenberg. Of beter: Schattenbergen, want het zijn er twee. De Schattenber-Ost en de Schattenberg-West, met op de flanken van beide bergen een grote hoeveelheid trails. Op het plateau van de Schattenberg X-Press staan levensgrote, letters van cortenstaal opgesteld die de naam Saalbach vormen. Kunnen marketeers nou niks beter bedenken dan dit soort afgezaagde selfie-structuren? Nee, dan is de aanleg van de trails hier oneindig veel creatiever.

Op de Schattenberg-West start de X-line. Dat is een zwarte trail. Gitzwart zelfs. Maar omdat de bovenste sectie de verbinding met andere trails vormt, is die veel meer mellow. Verwar dat overigens niet met traag, want het pad is juist erg snel. Of beter: kán dat zijn. Wie het aandurft weinig te remmen en hard te pushen, wordt beloond met een schandalig lekkere flow.

Na een kleine tweehonderd hoogtemeters verlaten we de X-Line en laten we ons door de Schattenberg Sprinter naar de top van de Schattenberg-Ost brengen. De keuze daar is reuze. Nemen we de beroemde Hacklberg-trail? Of de meer uitdagende Bergstadl-trail? Of pakken we de Sleepy Hollow-line, die ons terugbrengt waar we zojuist vandaan gekomen zijn? We kiezen voor die laatste. Geen slechte keuze, want de Sleepy Hollow is erg tof, met fijne bochten en lekkere randjes die als afzet kunnen dienen. En als bonus pakken we bovendien die snelle bovenste sectie van de X-line weer mee. Lekker!

Hacklberg-trail en Buchegg-line

Als we op de tweede keer op de top van de Schattenber-Ost staan zetten we koers naar het westen, waar de Hacklberg- en de Bergstadl-trail lopen. De eerste zestig hoogtemeters worden we omgeleid wegens werkzaamheden aan de trail. De hoeveelheid werk die het onderhoud van dit soort trails met zich meebrengt is immens, zeker de secties boven de boomgrens, die volledig onbeschut liggen en erg gevoelig zijn voor erosie. Net als eerder vandaag op de Wurzel-trail, toch iets om bij stil te staan: goede trails zijn geen vanzelfsprekendheid.

De Hacklberg-trail is een van Saalbachs signature-trails en dat is niet voor niets. Het grootste deel is zogenaamd ‘natuurlijk’, wat vooral wil zeggen dat er geen kunstmatig aangelegde kuipbochten en schanzen zijn, maar des te meer rotsen en wortels. Laat je daardoor niet afschrikken. De Hacklberg-trail staat als rood gemarkeerd en rood is-ie. Wie de basis van het trail-rijden beheerst, komt hier probleemloos naar beneden. Hij is écht lekker, die Hacklberg-trail. Snel maar niet té snel en uitdagend genoeg om de adrenaline lekker te laten stromen. Als natuurlijke trails jouw ding zijn, dan is dit er eentje die je zeker eens gereden moet hebben.

Na zo’n vijfhonderd dieptemeters gaat de Hacklberg-trail over in de Buchegg-line. Het contrast kan niet groter zijn. Waar de Hacklberg-trail meertijds niet meer is dan een veredeld wandelpad, daar is de Buchegg-line een verzameling van zorgvuldig vormgegeven kuipbochten. Wat een feest! Insturen, de ideale lijn kiezen, snelheid maken en vervolgens jezelf in de volgende bocht lanceren. En dat een keer of dertig. Vooral de laatste serie gestapelde kuipbochten, vlak voordat we Saalbach weer binnenrollen, is weergaloos lekker.

De Sky-line opnieuw

Als we tijdens het ontbijt met de routekaart op tafel onze derde dag in Saalbach Hinterglemm aan het plannen zijn, zitten we in dubio. Er is namelijk nog best wel veel dat we niet gereden hebben. Het onderste deel van de X-line, de Bergstadl-trail, de Pro-line, de Blue-line, de Hochalm-trail. En dan zijn er nog de Sky-line en de Z-line, die we weliswaar de eerste middag al gereden hebben, maar toen was het weer nogal matig, terwijl nu de zon uitbundig schijnt. We besluiten daarom voor de herkansing te gaan en niet veel later zitten we in de gondel naar de Sky-line.

Een goede beslissing. Zo grauw als het de eerste keer was, zo fraai is het nu. Om de herfst aan te kondigen, hullen de blaadjes van de bosbessenstruiken de flanken van de Zwölferkogel in een vurig rood. Nu ik veel meer dieptemeters in de benen heb, krijg ik de flow wel te pakken. Het is eigenlijk best simpel, ontdek ik. Zo min mogelijk remmen, hoog aansturen en veel tegendruk geven zijn hét recept om het achtbaangevoel te krijgen. Dat smaakt naar meer! En omdat Henk en Sebastiaan er net zo over denken, pakken we de op de Winkler Alm de gondel omhoog voor nog een rondje. En daarna nóg een keer. Wat een superlekkere flowtrail.

Z-line in de herkansing

Na een lekkere cappuccino op het terras van de Winkler Alm is het tijd om ook de Z-line te herkansen. En net als op de Sky-line dragen ook nu de ervaring van de afgelopen dagen én het prachtige weer bij aan een veel betere ervaring. Minder terughoudendheid, meer snelheid en meer controle. Oftewel: meer fun, om m’n tweede rit over de Z-line in maar twee woorden samen te vatten. Oké, de grootste sprongen sla ik nog steeds over. Maar de kleinere die ik wel mee pak, geven me het gevoel dat ik een hele baas ben. Bij Henk zie ik hetzelfde; ook hij is nu veel meer op z’n gemak en profiteert daarvan door steeds meer te spelen met het terrein.

Weer terug in het dal houden we even kort krijgsraad: gelijk weer door of even wat eten? Het wordt dat laatste en dat is gezien de lekkere pizza’s die we voorgeschoteld krijgen, geen slechte keuze.

Blue-line

De pizza smaakt goed, de nul-punt-nulletjes klokken lekker weg en de zon schijnt. Lang verhaal kort: we zitten eigenlijk veel te lang op het terras. En dat terwijl wel nog niet alle trails gereden hebben. Verre van. Om de resterende tijd zo efficiënt mogelijk te besteden, pakken we daarom de trails aan de noordkant van Hinterglemm. De Reiterkogelbahn brengt ons van 1.050 naar 1.500 meter hoogte, waar we de keuze hebben uit twee paden: de Blue-line en de Pro-line.

Alhoewel Sebas voor de Pro-line opteert, wordt het de Blue-line. De meeste stemmen gelden en Henk en ik vormen een meerderheid. Bovendien: er is helemaal niks mis met de Blue-line. Je kunt ‘m vergelijken met de Monti-line boven Saalbach, maar dan korter. In nog geen tien minuten sta je weer beneden. Makkelijk. Maar dat is helemaal niet erg. Want als je snel beneden bent, dan ben je ook snel weer boven. En kan je gewoon nog een keer naar beneden. En nog een keer.

Pro-line

Zo kan het gebeuren dat we ineens in de laatste lift omhoog zitten. “Dan doen we nu de Pro-line”, oppert Sebastiaan. “Ga je gang,” riposteert Henk, “maar ik blijf lekker op de blauwe. Je weet wat ze altijd zeggen over de laatste run…” Ja, ik weet als geen ander wat ze daarover zeggen. Maar desondanks laat ik me door Sebas overhalen om de Pro-line te nemen. Beetje dom, want ik zit er inmiddels redelijk doorheen en de Pro-line heet niet voor niets Pro-line. Oftewel: hij is nogal pittig. Niet dat-ie niet te doen is voor een polderbiker zoals ik, maar om sommige secties te halen moet je er vól voor gaan en mag je niet aarzelen. En na een lange dag trails rijden ben ik daar fysiek en mentaal niet meer toe in staat.

Beneden bij het dalstation staat Henk al te wachten. Hij ziet er blij uit: “Dit was de lekkerste run tot nu toe!” En ook Sebas is happy, want bij hem verliep de Pro-line wel gesmeerd. Tsja, het is wat het is, soms neem je wel eens een verkeerde beslissing. Naast het liftgebouw is een afspuitplaats ingericht. Fijn, daardoor kunnen we met schone bikes weer terug naar het hotel rollen en zijn ze klaar voor de rit terug naar de polder.

Overdenkingen na afloop

Bij het avondeten nemen we met z’n drieën de afgelopen tweeënhalve dag door. De moeite waard, de trip naar Saalbach Hinterglemm? Natuurlijk! Je merkt aan alles dat ze mountainbikers hier een warm hart toedragen. Bijna alle liften nemen bikes mee, het liftpersoneel is vriendelijk en behulpzaam en de prijzen voor tickets zijn schappelijk, zeker als je onderkomen hebt waarbij een Joker Card is inbegrepen.

En dan zijn er nog de mountainbikepaden. Het zijn er niet alleen heel veel, maar ze zijn ook nog eens goed onderhouden. Bovendien zijn ze enorme gevarieerd. Zo kan iedereen, ongeacht z’n bike-niveau, pret beleven op de hellingen van de Pinzgauer Grasberge.

Zouden we nog eens terug willen komen? Zeker weten! Niet alleen om nogmaals de fijne trails te rijden waar we afgelopen dagen zo van genoten hebben, maar ook om de paden te checken waarvoor we nu geen tijd hebben gehad. En natuurlijk voor de Big 5 Challenge, de tocht van Saalbach naar Leogang en weer terug, met een afstand van ruim zestig kilometer en ruim vijfduizend dieptemeters. We hebben er nu al zin in…