Evilzone: Wat ís mountainbiken?

Evilzone-logo
Een Gravel Route Netwerk als alternatief zodat mountainbikeroutes doorontwikkeld kunnen worden. Het klinkt best leuk, maar realistisch?

Het was – uiteraard – wishfull thinking van de Velozine-redactie. Hoewel zo’n netwerk absoluut door veel bikers (blijkbaar) toegejuicht wordt, lost het mijn inziens hét probleem niet echt op. Wat het probleem wél is? Laat ik een poging doen het te analyseren…

Een tijdje terug werd er een discussie gevoerd op ‘sociale’ media… De aanleiding was een artikel van Pinkbike waarin gevraagd werd ‘of het nou eens niet genoeg aan het worden was met al die flowtrails’. Frappant, want terwijl de mountainbikewereld zich zorgen maakt om ‘te makkelijke’ knikkerbanen, klaagt een deel van Nederland steevast over dezelfde soort paden: Ze zijn té smal (je kan niet inhalen), té technische daardoor té gevaarlijk en domweg niet leuk.

Goed, die mening mag je hebben. Je mag ook de mening hebben dat alle Staatsbosbeheer landgoederen vol moeten liggen met meters hoge drops, wip-wappen en reuze hamsterwielen. Volgens mij moeten we langzamerhand accepteren dat de realiteit op dit moment in het midden ligt. En daar is goede reden voor: het netwerk van onder andere de Utrechtse Heuvelrug is met de laatste opwaardering leuker, minder erosiegevoelig en leidt tot minder conflicten. Win-win-win. Maar zoals ik in eerdergenoemde discussie op social media ook opmerkte: de ideale situatie is er ééntje waar alle mogelijkheden bestaan, van kilometers zandpad en gravelbanen, tot northshore en rockgardens.

Technical Trail Features (TTF’s) vind je (nog) niet snel op Nederlandse routes. Routebouwer Patrick Jansen bouwde er zelf wél een flink aantal op een afgesloten terrein dat als bikepark te boek staat, waardoor aanspraakheden beter te duiden zijn. Foto door Richard Keukens via Wildes Dukes.

Flowtrails: schijnveiligheid

Flowtrails vinden we collectief dus blijkbaar al spannend en technisch genoeg, en dat zegt vooral iets over het Nederlandse mountainbiken. Hoe wij deelnemers eigenlijk vooral fietsers zijn (het is ons met de paplepel ingegoten dus we moeten het allemaal ‘kunnen’). Hoe een Strava KOM – behaald door anderen aan de kant te beuken – lovenswaardig lijkt, maar het totaal gebrek aan stuurmanschap in de afdaling erna onbespreekbaar blijkt. Hoe we met z’n allen als angsthazen de lat zo laag mogelijk willen hebben en ieder risico af willen dekken, dat dan vervolgens collectief afzeiken en tóch zelf de verzekering bellen bij het minste krasje.

Het frappante hierbij is dat flowtrails een bepaalde schijnveiligheid bieden. Ze worden veelal gepresenteerd als een ‘veilige’ oplossing voor leukere paden zonder extra risico. De kans dat je flikkert is weliswaar kleiner, de gevolgen als gevolg van de hogere snelheid zijn hoger. Je loopt gemakkelijker een sleutelbeenbreuken op in tegenstelling tot een kneuzingen bij lagere snelheid. Zijn echt technische paden, waarbij de snelheid dus typisch lager ligt, écht zoveel riskanter?

How flow can you go?

Wat is nu eigenlijk mountainbiken?

Mountainbiken is een sport met zowel een conditioneel als een vaardigheids aspect. Fitheid, stuurmanschap maar ook het vermogen vooruit te kijken, het pad te lezen en risico in te schatten zijn er een onlosmakelijk deel van. Dat betekent dat je soms op je plaat gaat, soms met gevolgen. Durf je niet maar wil je wel, dan kan je je skills gewoon trainen. Precies zoals je dat met conditie ook doet.

Als je géén zin hebt om te sturen, is het niet alsof heel Nederland nu één smalle singletrack is geworden. Er zijn nog zand-, grind- en bospaden te over waar je hooguit om de 10 kilometer 90 graden keert. Nee, ze zijn niet allemaal als ‘mountainbikeroute’ aangemerkt (al hoewel er treurige uitzonderingen zijn…), maar in een klein en gecultiveerd en gereguleerd land als Nederland is het niet zo vanzelfsprekend dat die precies bij de aangewezen gebruiker in de achtertuin liggen.

‘Mountainbiken’ in Nederland, volgens sommigen.

Mountainbiken in Nederland, volgens sommigen.

De essentie: verander je mindset!

Mijn punt is dit: het technische gehalte van Nederlandse routes moet gewoon omhoog om het leuk te houden voor een steeds groter wordend publiek dat wél wilt werken aan zijn of haar skills. De keerzijde is namelijk dat zij hun heil anders buiten de routes gaan zoeken, wanneer er geen aanbod is. Dat moeten we niet willen; natuurgebieden worden dan complete no-go-zones voor alle bikers, inclusief die minder-technische bospaden waar je nu nog vrij mag fietsen.

 

…er moet vooral ruimte zijn voor variatie.

 

Mogelijkheden om uitdagende trails aan te leggen zijn er. Je hebt weinig hoogteverschil nodig om iets écht leuk te maken. Het gebeurd alleen te weinig. Dat hoeft ook niet voor ieder pad te gelden en zeker niet voor iedereen – er moet vooral ruimte zijn voor variatie. Het aanbod aan variatie – ook in de huidige upgrade slag van bestaande routes – is momenteel té karig.

Het belangrijkste daarbij is in mijn optiek dat dat vooral zónder krampachtig gedoe of geklaag gepaard zou moeten gaan. Als je geen zin hebt om te klimmen: gooi je 170 mm bak in de auto en ga naar Winterberg of Ferme Libert en laat je door de lift omhoog brengen. Evenzo: als je geen dropjes af durft of gladde wortels kan hebben, kies dan gewoon een andere route in plaats van naast het pad om dat kleine hindernisje te rijden. Zo krijgen we eeuwig breder wordende singletracks. Ken je eigen grenzen en meer nog; verbind daar een conclusie aan. Accepteer wat je skillset is en kies daarop je route, of werk aan die skillset.

Waarschuwen: het werkt, als iedereen gewoon de borden leest. Zeg eens eerlijk; hoe vaak heb jij stil gestaan bij een routebord waar een waarschuwing op stond, want ‘Dit is Nederland, hoe moeilijk kan het zijn?’

We moeten collectief meer beseffen én accepteren dat mountainbiken een risicosport is en dat daar bij keuzes zijn te maken per individu. Pas dan kan het hele vraagstuk rond aansprakelijkheid eens goed van antwoord worden voorzien, zodat de drang naar meer uitdaging niet meteen daar al gestopt wordt.

Gun daarbij de ander ook een route die past bij hun skillset. Ik heb graag een technische route, maar besef dat anderen dat niet altijd willen. Sterker nog… ik heb soms ook gewoon zin om domweg lomp hard (van me af) te trappen zónder op mijn body language te moeten letten bij een opeenvolging van bochten, als ik weer eens opgejaagd wordt door de hoofdredacteur om een schrijfopdracht af te krijgen…

Evil E

Posted in Evilzone and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , .
  • lowpro

    Maar uuuuh Nederland heeft nagenoeg geen flowtrails… daarvoor zitten er te weinig tabletops in de tracks. De jumpsecties die er waren zijn verdwenen bij Amerongen vanwege een bovengemiddeld aantal crashes waar ambulances benodigd waren. Een goede flowtrail is technisch vanwege de switchback corners en tabletops.

    Ben het eens met de schijnveiligheid omdat met 50 crashen niet optimaal is voor je lichaam. Wel vind ik dat het fenomeen flowtrail in dit artikel onterecht weggezet wordt als een trail waar minder techniek benodigd is. Daar ben ik het niet mee eens. Probeer de dalingen en bochten maar eens high speed te nemen….

    Het idee dat je met je 170 mm bak niet in Nederland moet rijden omdat je niet van klimmen houdt is een conservatief idee waarmee aangetoond wordt dat de auteur van dit artikel een wat eenzijdige blik op het mountainbiken heeft. Wat ergens vreemd is gezien de stijgende populariteit van enduro (btw in California noemen ze dat xc lol). Dat benoemen en spreken over variatie is een paradox want voor dit type rijder moet er ook wat te doen zijn. Wat dat betreft ben ik het wel eens met de auteur dat de moeilijkheidsgraad op sommige trails echt omhoog moet en meer variatie gewenst is zodat de springveer met een enduro bike ook aan zijn trekken komt in Nederland….

    • elw

      Er er staat nergens dat je niet met een 170 bak in Nederland moet rijden – dat maak je er zelf van.

      • lowpro

        Staat toch echt als je niet van klimmen houdt met een 170 mm enduro bak dan moet je naar een bikepark met lift. Indirect staat er dus wel dat je met zo’n fiets niet in Nederland moet zijn. Begrijpend lezen is een fenomeen. Als de auteur wat anders bedoelt dan is anders formuleren een goede optie

  • Roel Vos

    Met een aantal punten van Evel E kan ik het eens zijn. Mountainbikers zijn net mensen, met heel veen variaties. En idd, 70% van de mensen leest niet of verdiept zich niet in dat ze gaan doen / welke route ze gaan fietsen.
    Het mooie van Mountainbiken is dat iedereen op zijn eigen nivo zijn/haar grenzen opzoekt, naast het gezond bezig zijn in de natuur.
    Voor mij b.v is een hoge gemiddelde snelheid totaal niet belangrijk, op de eenvoudige stukken en klimmetjes doe ik het rustig aan en zodra het technisch word of naar beneden gaat geef ik gas……ik kom dan ook graag in de Bikeparken in Europa. Als ik leuk wil fietsen ga ik naar Zuid Limburg, Amerongen, Haaksbergen of Rijssen. Achter m’n huis heb ik een eenvoudige trail om conditie op te doen.

    Laten we net als in de wintersport gebieden en Bikeparken route’s verdelen in Blauw / Rood en Zwart. En bij de hele technische stukken of drops een 2e eenvoudiger lijn maken.
    Moeten de waarschuwingen natuurlijk wel duidelijk zijn en nog belangrijker moeten mensen deze ook lezen!

  • Jur

    Stap 1: erkennen dat mountainbiken een sport is
    Stap 2: erkennen dat het volgen van lessen derhalve een must is
    Stap 3: eerst lessen volgen en dan technische routes aanleggen versus eerst technische routes aanleggen en dan lessen volgen (‘geen’ plek om te oefenen versus ‘veel’ ongelukken)
    Stap 4: afschaffen van de mogelijkheid een schadeclaim in te kunnen dienen na een ongeluk

  • zipp

    pretentieus artikel. Een parcours waar getrapt moet worden is blijkbaar treurig. Het ligt er dik op dat de auteur zichzelf beter voelt dan iedereen die op een andere manier fietst. triestig dat dit soort meningen geventileerd mogen worden..

    • Jeroen

      “Een parcours waar getrapt moet worden is blijkbaar treurig.” -> In welk artikel lees je dat? Want de schrijver van dit artikel heeft het nergens over het treurig zijn van trappen. Laatste twee alinea’s vergeten te lezen?

  • Alex Peters

    Ik steun het betoog van Evil E mede omdat de ‘dreiging’ van anderen aansprakelijk stellen voor iets dat een biker zichzelf aan doet de belangrijkste oorzaak is dat we niet zo spannende routes kunnen bouwen voor de gevorderde biker. Overigens is er nog geen jurisprudentie, dus is er nog niet tot de rechter geprobeerd een soort van gelijk te krijgen. Koudwatervrees speelt dus ook een flinke rol…. Hoe dan ook, het onbewust onbekwaam zijn, zichzelf overschatten met als resultaat ambulances op plaatsen waar we ze liever niet hebben is nmm op te lossen. Vraag voor bepaalde (blauwe of rode) routes (cf het kleursysteem zoals Roel Vos meldt) dat een biker geacht wordt te beschikken over een MTB vaardigheidsbewijs (duidelijk op bordjes vermeld). Een MVB is dan te behalen door het volgen van mtb clinics bij bedrijven die een nader te bepalen minimum kunnen garanderen. Als je daar dan niet aan kunt voldoen weet je dat je een bewust risico aangaat op een blauwe of rode route. Alles relatief want ons rood is vast iets anders als in Frankrijk om over zwart in ons land maar helemaal niet te beginnen ;-).

    Eigenlijk zou het onnodig moeten zijn want in de skiwereld is het allang duidelijk dat je zonder veel skills een rode en zwarte route beter links (of rechts) kunt laten liggen. Ga je er dan toch op hoef je niet te zeuren dat het zo moeilijk was en wie de schuld is van je door onbekwaamheid opgelopen blessure. Maar ja de roots van skiën liggen al wat verder in de historie en dus zou zo’n MVB wellicht toch iets kunnen brengen.