Routes | Bikepark Be-Mine Beringen: veelzijdig mountainbiken op een mijnberg

Tekst: Sebastiaan van Loosbroek // Foto’s: Tjeerd Collette

Be-Mine: uniek bikepark op een mijnberg

Afhankelijk van waar je woont, hoef je niet extreem ver te rijden om een bikepark te kunnen bezoeken. In Nederland hebben we er een aantal, maar wanneer je daarbij ook gebruik wilt maken van hoogtemeters, dan is het aanbod beperkt tot bikeparken zoals die in Valkenburg en Mook. Wil je jezelf meer op de proef stellen, dan ligt er net over de grens in België óók een interessante optie: bikepark Be-Mine in Beringen.

Deze steenberg is een unieke locatie. De kunstmatige bult ligt in de voormalige mijnstad Beringen in Belgisch Limburg. De 135 meter hoge berg is ontstaan door de ophoping van mijnafval dat tussen 1922 en 1989 werd gescheiden van het bruikbare steenkool. In België worden zulke mijnsteenbergen terril genoemd. Het is weer eens wat anders: fietsen op en langs de overblijfselen van rauwe industrie in plaats van in een donker bos.

Bovendien is het bikepark een geweldige plek om te groeien als mountainbiker: op uiteenlopende features kun je werken aan je balans, airtime, bochten- en droptechniek. Als je hier een goede dag hebt, ga je glunderend naar huis. Ook leuk: de entree is gratis.

Maar laten we meteen met de deur in huis vallen: ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met bikepark Be-Mine Beringen. Niet alleen zien de drops en rockgardens er vrij intimiderend uit zodra je komt aanrijden, ook de endurolijnen in het bos aan de oostzijde van de berg liggen er vaak óf heel vettig en nat, óf kurkdroog bij. Hoewel dat natuurlijk ook weer een voordeel heeft: de rijomstandigheden zijn dan namelijk lekker gevarieerd.

En dus vertrekken we vol goede moed naar België om, na een lange winter, onze rijvaardigheden op te vijzelen. Ons doel: de balans op de fiets terugvinden, vertrouwen herpakken in de lucht en steile trails rijden.

Windkracht 5

Na aankomst op de parkeerplaats, warmt Tjeerd – de fotograaf van dienst – zich nog even op aan een kop koffie uit zijn thermoskan, terwijl ik de mountainbikes van de drager haal. Tjeerd heeft zijn crosscountryfully in de schuur gelaten en kiest vandaag voor de endurobike. Ik heb mijn trouwe trailbike verkozen boven mijn e-enduro: wendbaarheid boven veerweg, weet ik uit ervaring op deze spot.

Wanneer we onze mountainbikekleding aantrekken en kniebescherming omdoen, zijn we niet ontevreden: het is droog en de wind lijkt mee te vallen. Maar zodra we de klim naar boven nemen, horen we op 135 meter hoogte de met ‘Skillpark’-bedrukte vlaggen al flink wapperen. Omdat de berg ferm uitsteekt boven de rest van het gebied en er op de top geen begroeiing staat, heeft de wind er vrij spel. En juist daar bevinden zich de drops, jumps en het gloednieuwe, maar nog niet geopende dirtpark. De wind (windkracht 5) zou de rest van de dag een stoorzender blijven, vooral bij de drops en sprongen.

Crosscountry meets enduro

We besluiten om rustig te beginnen met de blauwe crosscountry-ronde. Die gaat rondom de berg en is slechts 2,5 kilometer lang, maar dat is prima om de spieren warm te draaien. De afdaling bevindt zich vooral aan de open westzijde van de bult, de klim gaat door het bos aan de oostzijde, waar je regelmatig de endurotrails kruist (endurorijders hebben voorrang!). We zien dat het bosgedeelte nog nat is, dus we komen hier later op de dag nog eens terug.

Opgewarmd besluiten we weer naar het open gedeelte van de berg te rijden voor een paar rockgardens. Die liggen hier voor elk niveau: beginners kunnen ervaring opdoen op grote blokken stenen die vrijwel vals plat naar beneden lopen, terwijl thrillseekers zich kunnen wagen aan steile, meterslange rockgardens. Veelal is er ook een lijnkeuze te maken, zodat je je eigen moeilijkheidsgraad kan bepalen. Ook leuk: meerdere rock gardens zijn bedoeld om op te klimmen in plaats van vanaf te rollen, dus dat is fijn om de klimvaardigheden mee te testen.

Winterslaap, skinnies en north shores

We hebben nog wat meer tijd nodig om het gevoel op de fiets terug te vinden en wachten dus nog even met het rijden van de lastigere rockgardens. Eerst oefenen we nog op onze balans op een aantal skinnies en northshores. De harde zijwind maakt het niet makkelijker om die met goed gevolg te rijden, maar gelukkig liggen de meeste laag bij de grond. Een foutje maken is dus geen enkel probleem. Gelukkig maar, want de eerste paar pogingen laten zien dat de winterslaap nog niet uit mijn systeem is. De kunst is natuurlijk vooruit te blijven kijken, maar in het begin vind ik vooral de paar centimeter voor mijn voorwiel interessanter. Maar hoe leuk is het als het, na een poging of vier, toch lukt om een skinny van pakweg vijftien meter helemaal te rijden?

Laag blijven of wegvliegen

We voelen ons klaar voor wat airtime. Eén probleem: het nog te openen dirtpark en de bijbehorende jumplijnen zijn afgesloten. Eerder die week heeft de onderhoudsploeg aan de lijnen gewerkt, lezen we op sociale media, en blijkbaar hebben ze nog wat meer tijd nodig om in te klinken. En eerlijk is eerlijk: de zijwind is zó krachtig dat onze fiets waarschijnlijk onder ons uitgeblazen zou worden.

Gelukkig is er aan de voet van de berg aan de boszijde nóg een jumplijn waar twee perfect gevormde en relatief nieuwe tafels liggen. Bovendien eindigt endurolijn 4 (later meer) met deze sprongen. Ook de lokale mountainbikejeugd treffen we hier, ongetwijfeld ook vanwege de wind op de top en het nog niet geopende dirtpark.

Naarmate we de jumplijn vaker doen, en een beetje afkijken van de jonge Belgen, voelen we ons steeds comfortabeler in de lucht. Dat momentum willen we graag vasthouden, dus voordat we een pauze inlassen, zoeken we ons heil op de top van de berg, waar de drops liggen en waar we een prachtig uitzicht hebben op de rauwe overblijfselen van de mijnen.

Het zijn er zes, in oplopende hoogte. De laagste is ter hoogte van een stoeprand, de hoogste is ongeveer 1.30 meter. Helaas is het inmiddels alleen maar harder gaan waaien, dus de moed zakt ons enigszins in de fietsschoenen. Toch weten we drop ‘vier’ nog zonder problemen te rijden, maar de twee hoogste laten we aan ons voorbijgaan.

Rockgarden

Na een welverdiende eetpauze bij de auto, besluiten we de grootste (en mooiste) rockgarden van het park te rijden. Ik heb daarvoor mijn bodyprotector aangedaan, want die geeft me op dit soort secties een stuk meer vertrouwen. Bovendien wil ik het nieuwe seizoen graag ongeschonden beginnen.

Terwijl we weer naar boven fietsen, merken we dat we een beetje haast moeten maken: de wolken worden donkergrijs en aan de donkere vlekjes die op de stenen ontstaan zien we dat het zachtjes is begonnen met regenen. Over rotsen rijden is leuk, maar wel liever in droge toestand. Gelukkig zijn we bewapend met gripvaste banden, dat geeft een hoop extra vertrouwen.

Van bovenaf gezien is de rockgarden, die tevens het begin van endurolijn 2 markeert, nog een stuk intimiderender dan vanaf beneden. Een gevoel dat iedere mountainbiker wel kent. De rotspartij is steil en lang. Eenmaal beneden moet je ook direct naar links sturen om het bos in te duiken.

Geen ruimte voor fouten

Er is grofweg keus tussen twee lijnen. Althans, die liggen het meest voor de hand. Rechts eroverheen ziet er makkelijker uit, maar is wel wat oneffener. De linkerkant bevat vooral heel grote rotsblokken, maar die zijn wat rechter na elkaar geplaatst. Hoe dan ook: er is weinig ruimte voor fouten, dus zit je er eenmaal op is er geen weg meer terug en moet je committen.

We kiezen voor de rechter, waarbij we onze remmen gecontroleerd indrukken en die op het eind helemaal loslaten. Daarna duiken we het bos in om endurolijn 2 verder te rijden. De regen is gelukkig niet doorgezet en de bosgrond is minder nat dan vanochtend.

Steil, krap en off-camber

Tjeerd heeft even daarvoor middels een flipchip-systeem de geometrie van zijn bike iets aangepast, zodat de wielbasis korter wordt. Dat is hier geen overbodige luxe: de bochten zijn krap, steil en off-camber. En niet alleen de bochten; veel secties zijn steil en smal. En hoewel de lijnen ‘enduro’ heten, moet je geen met wortels en stenen bezaaide trails verwachten. Het endurogehalte zit hem vooral in de soms akelig steile secties en het (uiterst) technische bochtenwerk.

Er zijn inmiddels zes endurolijnen: enduro 0 tot en met 5. Enduro 0 is recent bijgebouwd. De lijnen beginnen allemaal op de top van de berg, aan de oostzijde. Hoewel ze qua stijl best op elkaar lijken, is er wel degelijk een verschil in moeilijkheid. Zo is naar onze mening lijn 2, die deels overeenkomt met de rode xc-route (3,5 kilometer), goed te doen voor rijders die zich al enigszins thuis voelen op steilere trails. Lijn 4 en 5 zijn het andere uiterste: die zijn bij vlagen megasteil en zijn echte expertlijnen (daar wordt ook voor gewaarschuwd met bordjes). De trails 0, 1 en 3 zitten er qua niveau tussenin.

Kies je eigen pad

Wij fietsen vandaag enduro 2, enduro 3 en het makkelijkere deel van enduro 4. Het leuke van deze spot is namelijk dat je niet per se de hele afdaling op eenzelfde trail hoeft te blijven. Als een bepaald deel van een lijn je boven de pet gaat, kun je op een lager gelegen deel alsnog een andere lijn pakken. Op die manier kun je zelf de route naar beneden samenstellen.

We komen enkele drops en gapjumps tegen en hier en daar wat stenen en wortels. Maar het is vooral draaien en keren over smalle (en gladde) paadjes, en krap laverend langs bomen in off-camber bochten. Het is daardoor lastig om snelheid te houden en als je de endo-turn niet beheerst is het ook weinig flowy. Wil je aan je bochtentechniek werken, dan zit je hier goed. Bovendien hebben de trailbouwers heel efficiënt gebruik gemaakt van de beperkt beschikbare ruimte. De afdalingen zijn misschien kort, maar binnen tien minuten peddelen sta je weer boven.

Als we voor de laatste keer naar boven zijn gefietst, besluiten we de dag af te sluiten met een laatste rockgarden. Daarna keren we moe maar voldaan terug naar de auto. Tijd om huiswaarts te gaan.

Aanrader of niet?

Wie graag aan zijn of haar mountainbikevaardigheden werkt, zit hier goed. Sprongen, drops, skinnies en zelfs endurolijnen: het ligt hier allemaal en dat op nog geen vierkante kilometer. Vooral de vele rockgardens maken dit een unieke plek. Bovendien zorgt de aanwezigheid van de vele features ervoor dat de meeste bikers aan één dag niet genoeg hebben om alles uit te spelen.

Hou je meer van lekker kilometers maken met af en toe de uitdaging van een sprong of drop, dan ben je hier niet aan het juiste adres. Er zijn genoeg leukere alternatieven dichter bij huis.

Ook de enduroliefhebber raden we niet per se aan om speciaal voor de endurotrails naar Beringen te komen. Op een half uur langer rijden liggen trailcentra als Spa, Esneux en Remouchamps en die vinden we veel speelser, bevatten meer natuurlijke obstakels, zijn een stuk langer en bevinden zich echt in het bos. Maar voor wie graag een middagje allerlei technieken tegelijk wil oefenen, is een dagje Be-Mine Beringen welbesteed.