Tekst: Coen de Jongh
Ontmoet je helden
Het is al weer vijftien jaar geleden dat Jeroen en ik deze site ‘live’ hebben gezet. Wat in de tijd van papieren magazines wellicht nog wat af gedaan werd als “een blog” of een “websiteje”, is snel daarna uitgegroeid tot een volwaardig journalistiek medium. Consistentie met publicaties, je gezicht laten zien en hard werken zorgde ervoor dat we vanaf nul toch vlot een gevestigde naam in de branche werden. En ik ben meer dan trots dat ik aan de wieg hiervan heb mogen staan!
Vele avonduren en weekenden werd door ons opgeofferd om artikelen voor de site te produceren, met als doel om van Velozine een gevestigde naam te maken in de fietswereld. Terugkijkend vraag ik me af of Velozine voor mij het doel of dat het een middel was. Ik vermoed het laatste, een middel om een actief onderdeel te kunnen zijn van een wereldje waar je als buitenstaander slechts naar kunt kijken. En voor mij heel specifiek om mijn helden te kunnen ontmoeten. Ik neem jullie graag mee in een aantal van de ‘ontmoet je helden’-momenten die ik in mijn Velozine-carrière heb mogen meemaken.
Roc d’Azur 2013
Het leek me wel een keer grappig. In het najaar naar Zuid-Frankrijk voor nog een beetje fatsoenlijk najaarsweer en het rijden van de korte marathon van de Roc d’Azur. De Roc zou in tegenstelling tot de Duitse Schottermarathons een feest van singletrails en technische afdalingen zijn.
Nadat ik me als ‘presse’ bij de Roc had aangemeld, kreeg ik een email van de marketingmanager van Mavic: dat jaar was Jérôme Clementz de eindwinnaar van de Enduro World Series (EWS) en als één van zijn belangrijkste sponsoren leek het Mavic wel leuk om een media-ride te doen met Jérome. Of ik zin had om ook mee te fietsen? Lang hoefde ik daar niet over te denken, Clementz was toen (de jaren 2012, 2013) dé endurospecialist. Enduro was net een paar jaar aan het uitgroeien tot de nieuwste populaire tak van mountainbiken. “Bien sur!”, mailde ik terug. En dat ik een xc-hardtail meenam vanwege de marathon en of ik daarmee het rondje kon fietsen wat zij in gedachten hadden. Het antwoord kwam vlot terug: “Ik regel wel een Cannondale met wat meer veerweg”. Cannondale was de framesponsor van Clementz destijds, dus dat lijntje was kort.
“Toch was ik zo maar eventjes als enige niet-Fransoos mee op die rit met dé endurospecialist van de wereld op dat moment!”
Zodoende fietste ik op de vrijdagochtend in een gezelschap van verder uitsluitend Franse journalisten mee met de ‘Clementz-ride’. De geleende Cannondale-fully was geen luxe. Afdalingen lagen bezaaid met grote, scherpe stenen en de ruige mediterrane vegetatie deed zijn best om mij te weren. De fiets bleek een langzaam leeglopende achterband te hebben dus stond ik na een kwartier op de trails de groep al op te houden omdat er even een nieuwe binnenband in het achterwiel moest. Zolang het pad omhoog ging fietste ik vrolijk in de groep mee. Maar uiteraard kon ik het tempo van de Fransen in de afdalingen totaal niet volgen. Toch was ik zo maar eventjes als enige niet-Fransoos mee op die rit met dé endurospecialist van de wereld op dat moment! Ik krijg er nog steeds een brede grijns van op mijn gezicht.
- Het artikel dat Coen in 2013 schreef over zijn Roc d’Azur-avontuur en de Clementz-ride lees je hier
World Cup Albstadt (bij gebrek aan Houffalize)
Het is 1992, ik ben vijftien jaar en heb amper anderhalf jaar een mountainbike. Maar we móeten naar de Ardennen! Er is dat jaar namelijk een heuse Grundig World Cup in het plaatsje Houffalize. Met de oude Pentax-camera van mijn vader om mijn nek zit ik aan de kant naast het parcours als de helden van toen voorbij komen. Ik herinner me een zwaar in- en uitademende John Tomac, de regerend wereldkampioen, die als leider in de wedstrijd me op een halve meter afstand voorbij fietst. Op zijn legendarische titanium/carbon Raleigh USA met Tioga Diskdrive achterwiel. Dat moment maakte zoveel indruk op me dat ik nu, vierendertig jaar na dato, nog precies kan pinpointen waar ik toen een foto van hem heb gemaakt.
Die ervaring is de opmaat naar mijn motivatie om later, eerst in de Dirty Pages-tijd en daarna onder eigen Velozine-vlag als fotograaf World Cup’s en Wereldkampioenschappen te bezoeken. In het eerste jaar dat Jeroen en ik met Velozine bezig zijn wordt er nog een World Cup in Houffalize gehouden, later blijkt dit tevens de laatste te zijn. Als ‘enigszins in de buurt’-vervanger komt daarna het Duitse Albstadt op de kalender.
“Ik ben erbij en heb het privilege mezelf tussen de toppers te bewegen.”
Mijn fotografie is ondertussen, al zeg ik het zelf, iets beter geworden dan bij die allereerste keer in 1992. En te midden van de toppers van nu sta ik als serieuze media de geheugenkaarten van mijn camera vol te schieten. De eerste keren Mathieu van der Poel op een Wereldbeker en zijn eerste winst bij een shorttrack (XCC). De opkomst van Puck Pieterse als juniore. De strijd tussen Nino en Julien in die eerste jaren. Maar ook de doorbraak van Anne Terpstra die in 2019 haar eerste Wereldbekerpodium bij de Elites haalt. Ik ben erbij en heb het privilege mezelf tussen de toppers te bewegen.
Uiteindelijk blijkt achteraf, na de coronaperiode, de World Cup Albstadt in 2022 tevens mijn laatste artikelserie voor Velozine te zijn. En hoewel ik op dat moment het bijltje er nog niet bij neer wilde gooien, is het terugkijkend een mooie afsluiting van dit deel van mijn carrière geweest.
- Voor Coens verhaal over de laatste wereldbekerronde in Houffalize vind je hier.
- Kijk hier naar de naar retrospectief die Coen maakte van 5 jaar wereldbeker in Albstadt.
Gary Fisher
Ergens tussen 2010 en 2020 beginnen allerlei merken hun eigen ‘nieuwe fietsen’-shows te organiseren. Trek had zo Trek World en de editie van 2018 in Harderwijk was toch ‘om de hoek’. Maar er was ook een special guest. Niemand minder dan Gary Fisher is dat jaar aanwezig. Bovendien is er voor de Nederlandse media een ritje met Gary georganiseerd. Ja, dan ben ik er natuurlijk als de kippen bij!
Nu heb ik met Gary Fisher en zijn fietsen (toen hij nog een eigen merk had) een beetje een haat liefde verhouding. Mijn vooroordeel was heel sterk dat meneer Fisher nogal uitgesproken was en nogal vol van zichzelf. En daar houd ik niet zo van. Ook zijn gedachtengoed, ik reed ergens in 2008 op een van de eerste 29-inch-Fishers, vond ik toen vooral marketing. Ja in theorie klonk het allemaal leuk die grote wielen. Maar op die eerste fietsen, voelde het allemaal log en moeizaam en verre van racey. Een krappe acht jaar daarna kocht ik overigens zelf een Trek fullsuspension met 29 inch wielen, waar ik nog steeds op rijd.
“Zonder hem had ik een andere hobby gehad en had deze site helemaal niet bestaan!”
Het ontmoeten van Gary op deze Trek World show zette mijn vooroordelen echter aan de kant. Hij is inderdaad een flamboyant persoon, die blijft praten over van alles en nog wat. Tegelijkertijd is hij heel toegankelijk én heeft hij inspirerende gedachten. Op dat moment was hij al 66. Je zou zeggen met pensioen en achter de geraniums.
Hij blijkt echter nog altijd een sportief iemand te zijn die vol zit met allerlei ideeën en gedachten. In het gesprek wat ik met hem na afloop van de rit heb, zegt hij zinvolle dingen over fietstrailers en e-bikes. In zijn ogen zou dat de perfecte combinatie zijn om trailonderhoud uit te kunnen voeren op afgelegen trails. Dus zonder ATV’s of andere vormen van gemotoriseerd vervoer te hoeven gebruiken. En natuurlijk niet te vergeten: hij was een van de founding fathers van de mountainbike. Sterker; hij bedacht de term ‘mountain bike’ zelfs. Zonder hem had ik een andere hobby gehad en had deze site helemaal niet bestaan!
- Klik hier voor het hele verhaal van Trek World 2018 en de Fisher-ride van Coen.
… nooit durven dromen
Uiteraard is dit slechts een hele kleine uitsnede van de helden die ik in al die jaren heb ontmoet. Die lijst loopt door het hele spectrum van mountainbikers heen. Van Bart Brentjens tot Jared Graves. Van Mick Hannah tot José Antonio Hermida. En van Thomas Frischknecht tot Michiel van der Heijden. Velozine gaf mij de mogelijkheid én het podium om als professionele fotograaf op de World Cups tussen al die helden te kunnen werken. Dat had de jonge Coen in Houffalize destijds nooit durven dromen. Die ervaring is onbetaalbaar en heeft voor altijd een warme plek in mijn hart.
