Vijftien jaar online, maar het begin ligt eigenlijk al 25 jaar terug in de tijd
De handeling van het online zetten is natuurlijk een nauwkeurig te duiden punt op de tijdlijn. Maar zoals dat altijd gaat, gaat er veel aan vooraf. Sterker, Velozine mag dan 15 jaar online zijn, het begin ligt in zekere zin al ruim 25 jaar terug in de tijd.
Zo rond de millenniumwisseling was internet nog een betrekkelijk nieuw fenomeen. In Nederland waren er een aantal mountainbikewebsites, waaronder het iets eigenzinnige Dirty Pages van Ruben Boer. Via de ICQ-chatfunctie op die site (zeg maar een groepswhatsapp avant la lettre) leerde ik ‘Steelboy’ kennen. Zelf fan van het mountainbikespul uit de jaren ’90 en met name stalen frames, raakten we aan de chat. Mijn droomfiets had ik al: een frame van de Canadese framebouwer Chris DeKerf. Steelboy had een voorliefde voor de stalen creaties van Chris Chance, die z’n frames de naam ‘Fat Chance’ meegaf. Ik wist via een vriend dat er in Zuid-Limburg bij Peter Hooghout een Fat Chance Buck Shaver te koop stond. Steelboy had daar wel oren na. En zo, op een druilerige dag, troffen we elkaar op Eindhoven Centraal voor een treintrip naar het zuiden. Steelboy bleek Coen te heten.
Van Dirty Pages-forum naar voorpagina
Aan gesprekstof hadden we na die treinrit ook geen gebrek. Van helden als John Tomac en Missy Giove tot epische wedstrijdlocaties waar we zelf ook konden rijden, zoals Houffalize. Onze bronnen waren uiteraard het opkomende internet, maar ook de talloze magazines. Al waren we beide redelijk uitgesproken over de kwaliteit daarvan. Soms druppelde de marketingpraat wel heel opvallend van de verhalen, of ontbrak het steevast aan een écht fatsoenlijk technisch onderbouwd verhaal.
Met fotografie als zijn andere hobby, ontstond bij Coen samen met een kleine groep enthousiastelingen vanuit de online-community het idee om een eigen magazine op te richten als antwoord op wat er al in de schappen lag. Die ambitie strandde, maar was wél de kiem voor Coen om iets te gaan doen op de voorpagina van Dirty Pages. Niet veel later vervoegde ik me daar ook bij om met een technische blik naar het nieuws te kijken. En maand na maand deden we steeds meer. In 2004 waagden we ons ook aan producttesten. We namen vakantiedagen op van het werk om naar de Europese rondes van de wereldbeker, diverse wereldkampioenschappen en de Eurobike-beurs te gaan.
Dat we vervolgens steeds vaker uitnodigingen kregen om perspresentaties in binnen- en buitenland bij te wonen, was voor ons duidelijk een bevestiging dat we iets aan het bouwen waren dat opviel. Onze schrijfsels lagen daarbij steevast onder de loep van de forumleden. Deze kritische lezers namen geen blad voor de mond en droegen ontegenzeggelijk bij aan de leercurve die we als redactie doormaakten.
Vrijetijdsbesteding werd way-of-life en zocht nieuwe vorm
Wat als hobby begon, kreeg gaandeweg de trekken van iets serieuzers, zonder dat de liefhebberij verloren ging. Coen verwoordde het destijds vaak treffend: dat we dit vrijwillig deden, betekende niet dat het vrijblijvend was. Met dat adagium schreven we, fotografeerden we, reisden we, lazen we en hielden we elkaar scherp. We richtten ook een wedstrijdteam op om de crosscountry en later zelfs ook 4-cross te promoten. Daarmee stonden we meermaals op diverse treden van wedstrijdpodia in binnen- en buitenland. En die team-uitjes werden steevast samenkomsten van een groeiende groep lezers.
De samenwerking met de industrie nam in die jaren ook flink toe. Merken nodigden ons uit voor presentaties en stelden materiaal beschikbaar voor uitgebreide tests. Daar zaten we niet vrijblijvend in. Want zoals wij onze taak zagen, was die om producten technisch onderbouwd in de juiste context te plaatsen, zodat de lezer met genoeg in de hand zelf de afweging kon maken. Niet simpelweg het marketingverhaal doorschuiven en ook zeker geen oordeel opdringen.
Die manier van werken was geen strategie maar een houding die langzaam maar zeker een steeds steviger fundament werd onder wat we deden. En naarmate die houding steeds helderder werd, kregen we ook scherper voor ogen wat we er mee konden. De schaal waarop we wilden werken en de richting die we voor ogen hadden, vroegen op een gegeven moment om een nieuw platform en een nieuwe naam. Eind 2010 trokken we met dank voor alles wat dat platform ons had gebracht, de deur bij Dirty Pages dicht en begonnen aan de voorbereiding van iets nieuws.
15 juli 2011: Velozine ziet het digitale levenslicht
Diverse brainstormen met een groep vrienden bracht ons bij de naam ‘Velozine’. Dat is een samentrekking van het Franse ‘velo’ en ‘magazine’ en is daarmee meteen verklarend maar ook niet beperkend. Een bewuste keuze die een breder blikveld toelaat. Niet omdat we de gravelbike zagen opkomen, maar Coen had affiniteit met BMX-en en ikzelf met cyclocross. Ook daarvoor wilden we ruimte hebben.
Met hulp van de mensen van Finetic werd de site gebouwd. Het oorspronkelijke idee was het combineren van een redactionele omgeving met daarnaast een forum en uitgebreide gebruikersfuncties. Denk aan eigen gallerijen voor je fietsen en een prikbord om je avonturen te delen. De gelijktijdige opkomst van sociale media maakte snel duidelijk dat dat een ambitie was zónder einde. We zijn fietsers die graag schrijven, geen webmasters of puntcom-ondernemers. Keuzes maken durfden we echter wel en dus bouwden we het forum binnen twee jaar af. Wat overbleef was de kern waar het ook ooit om begon: content in woord en beeld met kwaliteit, diepgang, scherpte en hier en daar een knipoog. Geen commerciële website vol met advertenties omdat we dachten ‘wel eens binnen te lopen als internetondernemers’. We schreven wat we zelf wilden lezen, en gingen ervan uit dat anderen dat ook wel zouden willen lezen.
Coen: “De mooiste dingen ontstaan als je gewoon iets gaat doen”
Het is 2001, ik ben aan het afstuderen en zit al een tijdje in een fietsdip. Niet meer gemotiveerd. Na een jaar of tien mountainbiken en een paar jaar als fietskoerier Eindhoven onveilig te hebben gemaakt, mis ik de inspiratie. Een collega fietskoerier (you know who you are, Michiel!) heeft recent een paars met blauwe Fat Chance Yo Eddy! opgebouwd en als bezitter van een oude Giant ben ik toch wel jaloers! Gelukkig is daar het internet (via een 33k modem) en al snel kom ik in contact met gelijkgestemden. Na wat gesprekken in een chat krijg ik (als ik het me goed herinner van ene ‘Bettes’) al snel de bijnaam ‘Steelboy’ en enige tijd later is daar de achteraf bepalende ontmoeting en treinreis met Jeroen.
En dan gaat het hard. Ik herinner me een eerste WK mountainbike in Kaprun waar ik met gebroken pols en camera rondliep. Het ontmoeten van enkele toppers van toen via het Be One team (Bas, Anneke, Martijn) en voor we het weten zijn we ineens onderdeel van het wereldje. Ik herinner me Eurobikes waar ons gevraagd werd “hoe doen jullie dit?’” waarop wij altijd quasi nonchalant antwoorden ‘dat dit gewoon een hobby is’ en dat wij wél “een echte baan hadden”.
Het oprichten van Velozine was daarna eigenlijk voorbestemd. Met alle ervaring en credits die we opgebouwd hadden, was het tijd voor een sprong in het diepe. Velozine was een schone lei waarmee we binnen de mountanbikewereld konden gaan doen wat wij het allerleukst vonden. Terugkijkend vraag ik me af of Velozine daarbij voor mij het doel of slechts een middel was. Daarover neem ik je graag mee in een volgend artikel.
Wat er in die 15 jaar veranderde
In vijftien jaar kan veel veranderen. Ik noemde de opkomst van sociale media al. Dat is veruit de meest dominante factor geweest in de voorbije jaren in de manier waarop media werkt. Ook wij experimenteerden met wat en hóe we dingen maakten. Zo zetten wij ook al vroeg in op het produceren van videocontent. Maar de productie kost dermate veel tijd, dat we dat als vrijetijdsbesteding amper konden rechtvaardigen. En laten we eerlijk zijn: wie wil er nu naar een stel inmiddels vroeg grijzende en kalende dertigers kijken die net zo onwennig voor de camera staan als bij de eerste spreekbeurt op de lagere school?
Mountainbiken zelf evolueerde drastisch in deze vijftien jaar. 29 inch nam het definitief over van 26 inch, maar ook kwam 27.5 inch er bij en inmiddels staan 32 inch wielen klaar. Vering werd volwassen. Dropperposts werden standaard. Four-cross verdween. Enduro kwam op en lijkt inmiddels ook weer op z’n retour. E-MTB werd booming. En terwijl de verkoop van mountainbikes inmiddels stagneert, neemt gravelbiken dat stokje deels over en is binnen dat genre ook enorm veel differentiatie.
Nee, de fietsindustrie zat de voorbije jaren allerminst stil. Dat gold ook voor onze redactie, die volledig draaide met vrijwilligers. Maar met het ouder worden kwamen er ook de onvermijdelijke andere verplichtingen van het leven op het pad. Niettemin groeiden we nog steeds en was er meer potentie dan tijd om er iets mee te doen. Halverwege 2019 lag er dan ook voor mij een persoonlijk besluit op tafel. Tot dan toe was ik hoofdredacteur naast een fulltime baan als productontwikkelaar met een achtergrond in de automotive. Toen een van mijn ontwikkelingen in de fietsindustrie aan een eigen leven begon, ontstond een combinatie die ik persoonlijk niet langer volhield. Ik besloot om voltijds op de Velozine-trein te stappen.
Velozine 2.0
En terwijl een deel van de crew een tandje lager schakelde, schoof Arjan Kruik aan om de redactie te versterken. Als hoofdredacteur van het blad Bike & Trekking kruisten onze paden al vaak. Met deze stappen veranderde Velozine qua functie ook: Velozine 2.0 was niet langer ‘slechts’ een uit de hand gelopen hobby, maar het werd ook een kostwinning. Dat brengt een spanningsveld mee dat we niet vaak benoemen, maar dat er wel is. De keuzes die in 2011 vanzelfsprekend waren omdat de site ‘nu eenmaal’ een hobby was – dus bewust geen advertorials, geen affiliate-links om wat geld te schrapen, geen content die gedicteerd wordt door betalende partners – zijn nog steeds de keuzes vandaag. Maar met een ander gewicht, want we hebben ze gehouden óók toen het uitdagend werd.
Want uitdagend werd het. Begin 2020, vrijwel direct na de stap naar voltijds, was er corona. Marketingbudgetten verdampten, beurzen werden geschrapt en alles wat met testen en evenementen te maken had viel maanden stil. Effecten daarvan zijn in onze bedrijfsvoering tot vandaag voelbaar. Maar onze redactionele uitgangspunten bleven staan. Sterker, ze werden in de jaren erna concreter. Het medialandschap rond de fiets versnelde en versimpelde, content werd korter, vluchtiger en algoritme-gedreven. Wij hebben besloten dat tempo niet bij te benen. Misschien wel juist omdat er daardoor nóg meer behoefte is aan het tegenovergestelde: de tijd nemen voor weging, context en woorden om iets goed over te brengen. En juist voor wie verdieping zoekt in plaats van quote naar quote te scrollen, blijven we vasthouden aan de lijn die Coen en ik in 2011 hebben uitgezet.
Arjan: “Wat is er mooier dan op de nieuwste fietsen rijden en de mooiste reisbestemmingen bezoeken”
Velozine is iets dat me eigenlijk gewoon is overkomen. Na een carrière bij een uitgeverij van sporttijdschriften, met werkweken van minimaal zestig uur en 60 duizend autokilometers per jaar, besloot ik in 2017 dat het tijd was voor iets anders. Wat? Geen idee, ik was bereid álles op te pakken, zolang de balans tussen werk en vrije tijd maar beter zou zijn dan bij de uitgeverij. Maar zoals dat gaat: zodra je een deurtje dicht doet, gaan er een paar andere open. Zo werd ik ondermeer met open armen ontvangen door het Rotterdamse Oneway Bike, waar ik aan de slag mocht als freelance tekstschrijver en vertaler – nogmaals bedankt, Carola en Lennard!
In de resterende tijd ben ik reisreportages gaan maken. Na jarenlange vanaf een bureaustoel ánderen op pad gestuurd te hebben, had ik nu eindelijk de mogelijkheid zélf buitenlandse trails en routes te verkennen. M’n verhalen en foto’s werden door Nederlandse en Belgische fietsbladen gepubliceerd: Fiets, Up/Down, Grinta. Nee, niet door Velozine, dat zich in mijn beleving in die jaren met name richtte op het product ‘mountainbike’ en minder om de beleving eromheen.
Maar gek genoeg bracht die veronderstelde focus van Velozine op producten me wél in contact met Jeroen van den Brand. Tijdens het maken van de reisreportages was ik namelijk in de gelegenheid veel nieuwe bikes, onderdelen en accessoires te testen. En voor die tests zocht ik een medium dat minder afhankelijk was van strakke deadlines en krappe stramienen dan een tijdschrift op papier. En zo verscheen op 27 maart 2019 mijn eerste testverslag op Velozine: de Schwalbe Nobby Nic in 2.6 inch. Om je geheugen even op te frissen: zulke überbrede rubbers waren in die tijd the latest and the greatest.
Meer reviews van mijn hand volgenden dat jaar. En na de tests kwamen uiteraard ook m’n reisverhalen op Velozine te staan. Want ook voor dit type content is online een heerlijk medium. Niet het strakke keurslijf van print, maar alle ruimte voor teksten, foto’s en route-informatie. En nu, alweer acht jaar later, is dat nog steeds wat ik doe. En dat is een feestje, iedere dag weer. Want zeg nou zelf, wat is er mooier dan op de nieuwste fietsen te rijden en de mooiste reisbestemmingen te bezoeken? Wie het weet mag het zeggen…
Velozine is verre van een two-man-show: een woord van dank
Een platform zoals dit hebben we nooit alleen kunnen runnen. Coen is mede-oprichter en mede-vormgever van de lijn waar we vandaag nog op zitten. Arjan is sinds 2020 samen met mij de dagelijkse redactie. Eric Wictor ontwikkelt de website en houdt de techniek achter de schermen overeind. Daarnaast schrijft hij zo nu en dan ook artikelen over techniek, routes of maatschappelijke zaken. Verder zijn Mark ten Napel en Lars Vogelenzang Veloziners van het eerste uur en springen af en toe bij en helpen vooral achter de schermen om de scherpte te bewaren. En, cruciaal, ons af en toe ook te herinneren dat we onszelf niet té serieus nemen.
Arjans zoon Sebastiaan is een kraan op de fiets en heeft een fijn afgesteld gevoel voor alles op en aan een fiets. Ook is er nog een peloton aan fanatieke fietsers die kilometers afhaspelen om input te geven voor testverhalen: Henk Boorsma, Robby de Wit, Remco van den Heuvel, Maurice Cramer, Mark Klompenhouwer, Lars de Visser, Arjo Vos. Sinds kort zijn Sebastiaan van Loosbroek en fotograaf Tjeerd Collette ook voor Velozine op pad om routes en bikespots in woord en beeld aan je voor te stellen.
Jeroen Kooij, Dennis Jöris, Pieter d’Haens, Erik Nienhuis, Matthijs Gerrits, Thijs Roeleveld, Erik Boschman en wedstrijdteamleden Bas de Bruin, Tjeerd Govaert, Kiona Harbers waren er allemaal bij tijdens onze eerste stappen online als Velozine. Ook Renske van Hulst bedankt voor het bedenken van onze naam! En ook al heb ik inmiddels veel namen genoemd, er bestaat een kans dat ik iemand vergeet. Dus staat je naam er niet tussen en heb je bijgedragen, stuur een bericht en ik voeg je met 1000 excuses alsnog toe…
Klein Tweewielers ontzorgt ons al jaren rond testfietsen en de bijbehorende logistiek. En tot slot verdienen de partners die ons vertrouwen geven én de vrije hand laten in wat we schrijven een ruime buiging.
Zonder dat netwerk van vrienden, industriepartners en niet in de laatste plaats mijn vrouw Marleen, staat er hier weinig. En wat er staat, dankzij dat netwerk, is iets waar ik enorm trots op ben. Op nog eens minstens 15 jaar!
Jeroen van den Brand
Hoofdredacteur
Wie jarig is, viert feest: wat nog volgt
Vandaag begint een serie die we tot het einde van het jaar uitrollen. Zo zal Coen ook een retrospectief brengen over zijn Velozine-tijd. Ook brengen we een aantal thematische stukken rondom de verschuivingen die we in vijftien jaar in de sport en industrie zagen.
Vijftien jaar is nog geen ronde leeftijd om af te ronden, maar wel een die om een korte pauze vraagt. Die nemen we, en dan gaan we weer door. Dank dat je dit alles nog steeds leest en wat ons betreft nog een tijdje meegaat.
