Harde kettingwas-routine
Ik smeerde mijn kettingen al geruime tijd met vloeibare was. Dat werkte prima, met een schonere aandrijflijn en minder slijtage als gevolg. Maar de smeerfrequentie was wel redelijk hoog. Dit jaar probeerde ik voor het eerst harde kettingwas. Ik liet me overtuigen om het gedoe terzijde te zetten en het tóch eens te proberen.
Inmiddels draaien de kettingen van de meeste van mijn eigen fietsen op harde was. Het schoonmaken van de ketting vóór het aanbrengen blijft – ook mét een ultrasoonreiniger – wel wat gedoe, maar ik zie er niet meer als een berg tegenop. Inmiddels, na flink wat waterige en modderige kilometers, is mijn conclusie dat het het gedoe zeker waard is. Ik merk duidelijk dat nu de kettingen een harde was als basis hebben, de interval voor het smeren langer is geworden.
Shimano XTR Di2 M9200 (maar ook Deore XT Di2 en Deore Di2)
Lang verwacht en dan was-ie er deze zomer toch eindelijk: de nieuwste generatie Shimano XTR. Géén voorderailleur meer, wél elektronica én draadloos. De kritiek was voorspelbaar. Het ontbreken van een rechtstreekse framemontage zoals Srams fullmount-constructie zou een gemis zijn. En ook op het vlak van de elektronica biedt Shimano XTR M9200 Di2 niets nieuws, buiten dat het volledig draadloos is zoals de buren dat al jaren doen. Ik snap dat commentaar, maar na het uitvoerig testen ben ik het er niet mee eens.
Dankzij de voorloper, of eigenlijk de voorbereider van Srams fullmount-framemontage, de universal derailleur hanger (UDH), profiteert élke derailleur nu van een betere montage. De UDH is stijf, sterk en biedt door enige rotatievrijheid nog steeds bescherming. Oftewel: paradoxaal genoeg is juist dóór UDH een rechtstreekse framemontage geen noodzaak voor betere en consistentere schakelprestaties.
Deze generatie Di2 bracht draadloze schakeltechniek naar Shimano’s mountainbikederailleurs. Nee, revolutionair mag je dat niet noemen. Maar niet alles hoeft revolutionair te zijn om beter te werken. Soms is verfijning op de juiste plek precies genoeg. En dat is exact wat Shimano in mijn optiek deed. De ergonomie, terugkoppeling en daardoor veel intuïtiever gebruik van de mechanisch aanvoelende schakelaar blijven onovertroffen. En dat geldt niet alleen voor XTR, maar óók voor Deore XT Di2 en zelfs Deore Di2 die vrij kort na elkaar óók op het toneel verschenen. Nu alleen nog even het geklapper van de ketting oplossen Shimano!
Wederopstanding van de mechanische derailleur
Ja, ik ben fan van Shimano’s nieuwe Di2-schakelsysteem voor mountainbikes. Ik zit wat dat aangaat ook zeker niet in het anti-elektronica-kamp. En toch… Toch keer ik mechanisch schakelen niet de rug toe. Misschien ook wel omdat ik middels genoeg tijd met batterij gevoede systemen heb gereden, dat ook ik meermaals geconfronteerd ben met een lege batterij, net op het moment dat ik wilde vertrekken. Precies om die reden heb ik bewust mijn crosscountry-fullsuspension opgebouwd met mechanische bediening. Ik rij nog wel met een draadloze dropper-zadelpen, maar mocht die een lege batterij hebben, zit dat m’n rit hier rondom huis eigenlijk totaal niet in de weg.
En nu Sram en Shimano in het high-end segment de focus hebben op elektronisch spul, ontstaat daar min of meer een gat dat door partijen als Vivo, Ratio en Madrone wordt ingevuld met modulaire derailleurs. Zo kun je ze tot op het kleinste onderdeel reviseren. Maar ook afstemmen om te laten werken met een veelvoud aan cassette- en schakelaaropties. Met keuze uit verschillende kleuren en veelal CNC-gefreesde onderdelen doen ze terugdenken aan die exoten van Paul Components, Proshift en nog zo meer. Obscuur spul dat het vooral moest hebben van de afwijkende kleuren en niet van de schakelprestaties.
Sinds een maand of drie rij ik op mijn crosscountry-fully met een Madrone Jab rond. Daarvan krijg je in 2026 uiteraard nog een uitgebreid testverhaal. Ik verraad je alvast dat mijn liefhebbershart extra hard klopt. Van ontvangst en montage tot het rijden: ik word hier heel erg blij van! Het ding werkt. Erg goed zelfs. En het ziet er ook nog eens erg smakelijk uit. Ik hou wel van die zichtbare, rauwere CNC-sporen. Ja, het testen van XTR M9200 Di2 was erg tof en smaakte naar meer. Maar qua begeerlijkheden staat de Madrone Jab tóch met stip bovenaan mijn favoriete producten van 2025!
Ritchey Beacon WCS gravelstuur met extreme flare
Met z’n extreme flare geeft het gravelstuur Ritchey Beacon WCS een unieke twist aan m’n gravelbike. Naast m’n gravelracer met eerder klassieke geometrie, rij ik op een gravelbike met een betrekkelijk progressieve lange en luie geometrie, geveerde voorvork, 50 millimeter brede banden én dit stuur. Dankzij z’n compacte drop zijn de flared uiteinden gemakkelijker en veel vaker in gebruik en geeft het een hoog ‘in-je-fiets’-gehalte. Het maakt dat ik met deze gravelbike veel vaker de grenzen van het mogelijke op zoek. Met meer controle aan een rap tempo singletracks verslinden? Ook al past een mountainbike daar beter? Ik krijg er elke rit toch weer een kick van. Is het dan nog gravelen? Nee, maar ja… wat is ‘gravelbiken’ eigenlijk? Filosofeer daar gerust nog eens over onder de kerstboom…
Merida Big Nine 10K crosscountry hardtail bracht inzicht
In de zomer kon ik op pad met de Merida Big Nine 10k; een uiterst courante crosscountry hardtail. De hardtail mag dan wel de meest klassieke vorm van de mountainbike zijn, aan deze knalkar was verder weinig ouderwets. Merida combineert bij deze fiets een lichtgewicht carbon frame met een doordachte selectie onderdelen. Het werd niet alleen een test van de fiets, maar ook van mijn (vooringenomen) standpunten. Een extreem steile zitbuis en een vlakke stuurhoek betekenen dat je inlevert op het vlakke, zo was mijn veronderstelling, deels ook wel gebaseerd op ervaring. Maar de Merida Big Nine 10k trok me bij de les. Want juist de combinatie met de tegenwoordig zo trendy geïntegreerde cockpits met een diepe zitpositie tot gevolg, blijkt dé troef om alle voordelen van moderne geometrie óók op vlakke Nederlandse parcoursen te ervaren.
En die les nam ik mee naar mijn dit jaar nieuw gekochte xc-fully. Met de vierde generatie van de Santa Cruz Blur, verving ik de derde generatie van dat model, waarmee ik inmiddels vergroeit was. En waar ik aanvankelijk eenzelfde soort zitpositie creëerde als op de voorloper, vond ik toch niet m’n draai op die modernere versie. Zelfs met lichamelijke klachten tot gevolg. Niet iets waar je bij aanschaf van een nieuwe fiets blij van wordt… Tijdens de analyse waarom de Merida Big Nine 10k met z’n moderne geometrie wél werkte, viel mijn kwartje. Niet ondanks maar juist dankzij die diepe zit van de geïntegreerde cockpit, werkt dat als één geheel. En dus na wat stuurpen-probeersels, heb ik met een Bontrager RSL-cockpit eenzelfde zitposities ten opzichte van de steilere zitbuishoek op mijn Blur gecreëerd. Het resultaat? Hard knallen bergop, bergaf én op het vlakke zónder lichamelijke klachten.
Verkenning landelijk mountainbikevignet
Wat mij in 2025 misschien wel het meest positief stemde, was de aankondiging van een verkenning naar een landelijk mountainbikevignet. Hoewel het plan me persoonlijk zeker aanspreekt, snap ik de bedenkingen van diverse fietsers en andere betrokken óók. Maar juist daarom is deze verkenning relevant: Voor het eerst nemen uiteenlopende partijen de moeite om samen het landelijke speelveld te verkennen.
Zelfs als begin 2026 blijkt dat een landelijk vignet niet haalbaar is – om welke reden(en) ook, is er al winst geboekt. Juist in een speelveld waar belangen rond recreatie, natuur, onderhoud en financiering soms haaks op elkaar lijken te staan, is er veel te winnen door samen op zoek te gaan naar oplossingen die meer zijn dan de optelsom van individuele standpunten. Want vergis je niet; begrip voor elkaars belangen is geen vanzelfsprekendheid in het Nederlandse natuur- en recreatiedebat, waar standpunten vaak eerder verharden dan naar elkaar toe bewegen. Of het nu tot één landelijk mountainbikevignet leidt of niet: het proces zelf is al een stap richting meer wederzijds begrip en samenwerking!
Bedrijfsbezoek The Bicycle Hub
Eind 2019 nam ik ontslag en verruilde ik een vast dienstverband in om als freelancer mijn tijd grotendeels aan Velozine te besteden. Eén van de zaken waar ik ruimte voor hoopte te creëren, was het kunnen bezoeken van bedrijven. Als techneut word ik nu eenmaal erg blij van een kijkje in de keuken. Corona stak een stokje voor die ambitie, maar gelukkig hebben we dit langzaam weer op kunnen pakken. Onder meer bij het Franse Origine Cycles. Maar ook in Wijchen bij The Bicycle Hub. Daar troffen we achter een betrekkelijk anonieme deur in een doorsnee bedrijfspand een allesbehalve doorsnee verzameling van bedrijven. Hier is maar weinig standaard; de producten, de visie, de mensen en de klanten. Een uniek pareltje in Nederland!
Dat was 2025: op naar 2026! Fijne feestdagen! – Jeroen
