Afgelopen week vond in het Californische Monterey de Sea Otter Classic plaats. De 36e (!) editie alweer van dit evenement op het circuit van Laguna Seca, dat festival, wedstrijdserie en fietsbeurs ineen is. Velozine’s Sebastiaan was er deze keer bij.
Tekst en foto’s: Sebastiaan Kruik
Seo Otter Classic 2026
Nee, ik was er ook nog nooit geweest, op de Sea Otter Classic. Sterker, ik was nog nooit in de VS geweest. Maar toen ik door Specialized werd uitgenodigd om halverwege april op een hoofdkwartier in het Californische Morgan Hill naar een nieuwe mountainbike te komen kijken – hou voor een introductieverhaal en een eerste test deze website in de gaten – kon ik er gelijk een bezoek aan de Sea Otter Classic aan vast plakken.
Dit evenement dat al sinds 1991 plaatsvindt is in alle opzichten bijzondere ervaring. Het harde licht – Californië ligt net zo zuidelijk als Zuid-Spanje –, de festivalsfeer, de ambiance van het racecircuit, de vele exposanten op het expoterrrein, de supervriendelijke medewerkers, de dikke trucks en campers, de extreme types, de soms extreem serieuze manier waarop fietsen benaderd wordt. Kortom: voor een eerste keer enorm indrukwekkend.
Maar aangezien een foto meer zegt dan duizend woorden, neem ik je even mee naar de beurs. Here we go, de Seo Otter Classic 2026 in 99 foto’s.
De Sea Otter Classic vindt plaats op het circuit van Laguna Seca.
Het middenterrein van het circuit is omgetoverd tot festival.
Maar ook het asfalt wordt gebruikt.
Er zijn downhill-wedstrijden, xc-wedstrijden en dual-slaloms.
Maar ook gravelwedstrijden.
Vaste prik op iedere fietsbeurs: bierblikjeshouder. Zo, dan hebben we die dus gehad, dan nu snel verder met de rest.
Lekkere binnenkomer dit. “Coming soon”, staat er op het bordje. Oftewel: dit is een prototype of voorserie-model van de nieuwe Canyon Lux, die ergens dit voorjaar officieel gelanceerd zal gaan worden. Maar op de Sea Otter stond-ie dus al.
Daar staat ’t: proto.
En dan natuurlijk de grote, 32 inch wielen waar – zoals Jeroen eerder al voorspelde – iedereen het in middels over heeft. Op Sea Otter waren ze volop te zien, zoals in deze dubbelgeveerde, aluminium proto van Ari Bikes.
Zeg je grote wielen, dan zeg je gekke stuurpennen. Als 32 inch echt gaat doorbreken, dan zal je hier aan moeten wennen.
Diezelfde Ari stond ook op de stand van Fox. De voorvork is namelijk een Fox 34 in 32 inch.
En bij Maxxis stond dezelfde Ari met Fox 34, nu om de 32-inch-banden van Maxxis te showen.
Daar heeft Maxxis er namelijk flink wat van op stapel staan.
Dit soort bandjes doet Maxxis trouwens ook.
Of deze. Lekker als je in de file op de A4 staat.
Ook Vittoria brengt 32-inch-banden. Fraai ding trouwens, die stalen Pasta Party van Sour Cycles.
Deze titanium Moots heeft ‘kleine’ 29-inch-wielen. Maar ik denk dat we wel een kleurentrendje te pakken hebben. Paars blauw is the shit.
Misschien wel de mooiste dubbelgeveerde 32er van de expo: een I-Train van het Duitse Actofive, geheel gefreesd uit aluminium.
Ook awesome, deze stalen 32-inch-mountainbike van Neuhaus. Ze noemen ‘m heel toepasselijk de Nova 32.
Kek crankje.
Gebeurt ook al: 32 inch voor en 29 inch achter, zoals bij deze Salsa Fargo in maat S (!) in mullet-configuratie. Want waarom zouden kleine rijders geen 32 inch kunnen rijden?
Nog een mullet.
En kleine wielen waren er ook.
Bij deze dito: waarom? Gewoon, omdat het kan, denk ik.
Sweet.
Een elektromotor is zó 2026. Een verbrandingsmotor op een fiets, dát is the latest and the greatest.
Nou ik toch met gekke fietsen bezig ben: wat dacht je van deze? Dit soort sloffen was dé trend van 2012.
Over vreemde banden gesproken: in welk scenario is een Nobby Nic zinvol op een gravelbike? Open Cycles denkt dat dat nodig kan zijn en dus past zo’n brede mountainbikeslof in hun gravelframe. Natuurlijk, logisch…
Schwalbe liet z’n extra brede gravelband G-One RX Pro zien. Zestig millimeter meet-ie!
Links de G-One Pro RX in 60-622, rechts in 40-622. Bizar.
Ook bizar: de gravelbikesturen (!) van het Italiaans/Nederlandse Speeco. Ze zijn van 3D geprint lichtmetaal en kosten zo’n 1.400 euro.
Ander bandendingetje: radiale karkassen. Na Schwalbe (test hier) brengt Specialized ze nu ook.
Evenals Vee Tire .
En E*Thirteen.
Dubbelgeveerde gravelbikes met een motortje zijn inmiddels ook een ding. Salsa noemt z’n Wanderosa “a genre-beding blend of full-suspension capability, progressive drop-bar geometry and motorized assistance for a radical ride experience.” Precies, dat.
Op de Sea Otter Classic wordt ook veel gechilled.
Maar natuurlijk moeten de bezoekers ook geactiveerd worden. Zoals hier, met een wedstrijd banden-insert monteren bij Vittoria.
Of deze gasten, die zich om de een of andere redenen opdrukken.
Leuke dingen voor de kids.
Ook de parkeerplaats is tof. Bij dikke bikes hoort natuurlijk een nóg dikkere camper.
Ja, deze is lief.
En deze zit in de stoere hoek.
Fietsen hebben hun eigen parkeerplaats.
Terug naar de fietsen. Nou ja, fietsen… Cannondale had deze staan, een Moterra in de kleuren van het beroemde Volvo-Cannondale-team, met op de plek van de motor een extra as met kettingbladen en kettingen om de overbrenging te veranderen. Overduidelijk een hommage aan de Cannondale Fulcum; de downhiller van het wedstrijdteam destijds.
Ziet er technisch uit.
Over technisch gesproken. De Chinese onderdelenmaker Stablead ontwikkelde een eigen frame om z’n eveneens eigen voorvork, eigen remmen, eigen stuurpen, eigen demper, eigen pedalen en eigen voorblad te showen. Kortom: Stablead maakt vrijwel álles zelf.
Indrukwekkend in alle opzichten.
Het veersysteem van de custom-made Specialized Demo van downhiller Fin Iles is ook niet bepaald simpel.
Alan Hatherly’s kampioensfiets, de Giant Anthem, volledig uitgedost met de nieuwe XTR Di2-groep.
Maar deze Allied BC40 is minstens zo mooi.
Poc komt nu ook met frametassen.
Ziet er lekker technisch uit, voor de betere Poc-uitstraling. Maar of wit nou zo’n handige kleur is?
Poc brengt ook een nieuwe helm: de Amidal.
Ook Ortlieb showde z’n frametassen. De grote frametas is nieuw.
Handig: voor z’n rolstuurtassen gebruikt Ortieb nu het oude, vertrouwde kliksysteem van z’n conventionele stuurtassen.
Sjiek lakwerk bij Enve. Ja, dat goud is écht goud!
Zeer fraaie frametas van Cedaero op de stand van Salsa.
Gps-en gluren bij Garmin (en slechthorende bezoeker te woord staan…).
Veel fietsers zijn goed gesoigneerd.
Maar niet allemaal.
Van een lekkere vette bek halen hebben ze in de VS ook verstand.
En koffie. Op de meeste stands kon je een lekker bakkie krijgen. Geen gewone koffie natuurlijk, maar moeilijke koffie. Ook bij de stand van de wereldberoemde ultrafietser Lachlan Morton, die tegenwoordig in de koffie zit. Geen ingewikkelde koffie, maar juist mákkelijke. Oploskoffie dus, maar dan lekker. Kan dat? Ja dat kan.
Na alle inspanning even op de herstelstoel.
Wie print er tegenwoordig z’n lugs niet? Zoals dit fraaie titanium frame van Josh Ogle van Ogle Component Design op de stand van Mavic.
Very nice.
Of deze titanium schoonheid op de stand van Hunt Wheels. Het merk is No.22 Cycles, het model heet Drifter en je kunt ‘m alleen op bestelling kopen.
Kijk nou, een als ‘Generalized’ vermomde Salsa Stormchaser. Check die achterband.
26 inch leeft!
Nu toch echt te koop: schijfremmen voor de mountainbike van Brembo. Te krijgen in alle kleuren, als het maar rood is.
Als je remmen maakt die raceauto’s vertragen is een mtb-rem natuurlijk appeltje-eitje.
Ik mocht van de exposant deze stand niet voorbij lopen zónder een foto te maken. Bij deze. Cybrei maakt voornamelijk carbon cranks, inclusief carbon as. Gewicht: 320 gram.
SQlab liet z’n 611 Active in de Ion-uitvoering zien. Die is niet zwart, maar zwart wit.
Gates was er ook. En de challenge is er nog steeds: de downhiller die een World Cup weet te winnen met een riem van Gates op z’n bike, krijgt 100.000 euro. Het Zwitserse Gamux Bikes hoopt met z’n Sego een kans te maken.
Dat zijn een hoop rollen.
Ik fotografeer jou, dan fotografeer jij mij…
