Routes | Trailcenter Spa: Speels, uitdagend en compact

Tekst: Sebastiaan van Loosbroek // Foto’s: Tjeerd Collette

In dit verhaal:

1. Spa: Mini-mountainbikewalhalla op tweeënhalf uur van Utrecht
2. Compact en speels
3. Algemene informatie trailcenter Spa

Spa: Mini-mountainbikewalhalla op tweeënhalf uur van Utrecht

Toffe trails rijden in de Belgische Ardennen stond jaren geleden nog vaak gelijk aan via illegale paadjes de weg naar beneden vinden. Maar daar is de afgelopen jaren snel verandering in gekomen. Op meerdere locaties zijn namelijk uitdagende en gelegaliseerde enduro/trail centers verrezen. Dat is niet alleen goed voor de natuur – die wordt beter beschermd doordat mountainbikers niet meer kriskras door het bos rijden –, maar biedt ook voordelen voor de bikers. Het internet afspeuren naar de locatie van de clandestiene paadjes is dan namelijk niet meer nodig, aangezien de trails van deze centra veelal zijn uitgepijld. Tijd die je dus eerst besteedde aan trailhunten, kun je nu steken in op de trails stunten…

Spa, bekend van het mineraalwater, is zo’n spot. Op ongeveer tweeënhalf uur rijden vanaf Utrecht vind je er een zeer overzichtelijk mini-mountainbikewalhalla, waar op één berg in totaal acht trails liggen van verschillende niveaus met kleurcodes blauw, rood en zwart. En anders dan bijvoorbeeld bikepark Be-Mine in het Belgische Beringen, zijn de trails in dit bikepark in Spa meer natuurlijk en ook ruiger. Redacteur Sebastiaan en fotograaf Tjeerd namen, samen met mountainbikemaatje Geoffrey, de proef op de som.

Wakker worden met fun

Verstandig als we zijn, beginnen we met een blauwe trail: Tom & Jerry. Maar niet voordat we zeker een kwartier lang omhoog peddelen. Dat kan op twee (of eigenlijk drie) manieren: via een steile, geasfalteerde weg rechtsom de berg op (kort maar steil), via een bospad linksom (lang maar vrij vlak), of als je op de e-bike bent, via een behoorlijk steile afsnijdroute. Wij kiezen voor het asfalt, aangezien dat de kortste route is naar het startpunt van de blauwe trails.

Tom & Jerry is een rasechte fun-lijn, en daarmee een uitstekende warmdraaier. Veel smaken zijn er ook niet, want de andere blauwe lijn, La Lolo, is dicht wegens onderhoud. We knallen met vaart door flowy bochten, pakken een jump mee en rijden over wortelsecties. Op twee derde van de route is er keuze uit twee lijnen: makkelijk of moeilijk. ‘Ik zit er wel lekker in!’ zegt Tjeerd terwijl hij zonder aarzelen de moeilijke afdaling pakt. Met Tjeerd als lead-in volgen Geoffrey en ik zijn lijnkeuze op de sectie, bestaande uit drie kort op elkaar volgende steile afdalinkjes. Doordat de grond hier en daar nog wat nat is, verliest mijn achterwiel korte tijd grip, maar de band bijt zich razendsnel weer vast in de aarde: vet! Na de lange autorit zijn we wakker geschud.

De rest van de dag kiezen we voor de klim door het bos. Die is niet alleen leuker (want bospad), maar zoals gezegd ook minder steil. Wie rustig omhoog peddelt, doet er ruim twintig minuten over om weer bij het begin van de trails te staan.

De befaamde rockslab

Spa is voor ons geen onbekend terrein en aangezien de blauwe lijn ons als opwarmertje alle drie goed afgaat, sturen we onze voorwielen al snel richting de rode trails. Eén van de echte must-rides is wat ons betreft La Duchesse. Waarom? Omdat iedere mountainbiker die hier is geweest, zal vragen of je ook ‘die ene rockslab hebt gereden’, de meest in het oog springende feature van het trailcenter. Aangezien de klim omhoog vanaf de parkeerplaats direct langs deze rotspartij leidt, kan die ook moeilijk aan de aandacht ontsnappen. En ja, La Duchesse eindigt met dit obstakel.

De trail begint heerlijk vloeiend en snel, met bochtjes, sprongen en wortelpassages waar je vrij gemakkelijk overheen rolt. We knallen met snelheid de kombochten in, waarna we met vaart van een drop af rijden. Snel daarna wordt het ineens een stuk steiler en off camber. Ik rij achter Geoffrey, die ik steevast de high line zie kiezen vlak voor hij een scherpe en steile bocht indraait. Ik volg zijn voorbeeld en houd mijn blik gericht op wat hierna komt. Er volgen meerdere natuurlijke obstakels, van wortelpartijen tot natuurlijke drops, waarna de trail weer overgaat in een meer flowy gedeelte. De kans om de snelheid weer op te voeren, laten we dan ook niet liggen… totdat we afstevenen op de befaamde rockslab onderaan de berg. Die is altijd weer spannend, zeker omdat ik enkele zomers geleden op dit punt besloot mijn fiets zonder mij naar beneden te laten rijden, terwijl ik me aan een uitstekende wortel vastgreep…

Deze keer wil ik dat anders doen. En hoewel de rotspartij er intimiderender uitziet dan die is, is de juiste lijnkeus van belang. Vlak voor de rockslab zit namelijk een scherp bochtje naar links. We besluiten de bocht zo ruim mogelijk te nemen, zodat het achterwiel in dezelfde lijn staat als het voorwiel alvorens de remmen te laten vieren en de duikvlucht naar beneden te nemen. Kicken!

Geen chicken line

Let wel op: als je de rockslab liever overslaat, is het aan te raden om de laatste sectie van de trail in z’n geheel niet te rijden. Je kunt dan stoppen op het moment dat je het gravelpad bereikt dat je weer naar de top van de berg leidt. Er is namelijk geen chicken line bij de rockslab. Mocht je het laatste gedeelte van de trail toch rijden, om er bij de rockslab achter te komen dat je er niet vanaf durft, wordt het een hoop gedoe om beneden te komen. Met de fiets aan de hand terug omhoog waggelen tot aan het gravelpad is wegens de steilheid een crime en bovendien niet veilig in verband met tegemoetkomende rijders!

Nadat we elkaar beneden een boks geven, gaan we in beraad wat we nu willen rijden. Want wat wil een mountainbiker nog meer na zo’n lekker trailtje als la Duchesse? Nog meer natuurlijke obstakels! Speelse lijnen zijn leuk, maar wie zich in een enduro center begeeft, wil ook graag het gevoel hebben dat de veerweg van de fiets goed wordt gebruikt. Want eerlijk is eerlijk: tot nu toe voelt het meer als uitdagend trailrijden dan hardcore enduro. Willen we rauwer, ruiger en steiler, dan moeten we ons wagen aan mijn persoonlijke favoriet, misschien wel de meest gnarly trail van deze spot met de toepasselijke naam l’Ardennes Rocks. Deze afdaling kleurt, naast La Poudingue, als enige zwart.

L’Ardennes Rocks: spoorzoeken over stenen

Ook deze trail kent, net als alle andere, geen steil maar juist een snel begin. We rijden met vertrouwen over losliggende stenen, rotsen en keien. In een scherpe bocht hebben we de keus om over twee grote rotsen te rijden, of eromheen. We kiezen voor de kortste weg, al is die ook een stuk uitdagender. Na een drop van afgezaagde boomstam komen we bij een afdaling met allerlei grotere en kleinere, bemoste keien. Lijnkeus! Linksom of rechtsom is de weg van de minste weerstand, dus we gaan door het midden. Kettinggekletter en het doffe geluid van banden die spoorzoeken over de onevenredig verspreide stenen vullen korte tijd het bos.

Na een sectie die wat meer ruimte biedt om op adem te komen, naderen we weer een steil stuk over wortels, gevolgd door een kombocht. Die moeten we met vaart nemen, want meteen daarna wacht ons een gap jump over een (drooggevallen) beekje. Let op: hier is geen chicken line! De gap mag dan klein zijn, maar zoals we dat natuurlijk allemaal doen, inspecteren we die alvorens hem te rijden.

Rust na de landing? Nee! Erna volgt weer een flinke drop van een stobbe. Voor de liefhebbers, want hier is wél een chicken line. Maar wie alle obstakels meepakt, heeft met deze trail de samenvatting van deze spot te pakken: flow, rotsen, losliggende stenen, off camber secties, wortels en drops. En dat alles natuurlijk in steil terrein.

Zwarte of rode trails?

Hoewel de afdalingen ieder een eigen karakter hebben, vinden we dat het niveau van de trails niet zo gek ver uit elkaar ligt. Ja, de blauwe zijn wel echt het makkelijkst, maar de rode en zwarte zouden net zo goed elkaars kleurcode kunnen krijgen. Echt ‘zwart’ wordt het nooit, zeker niet in vergelijking met sommige afdalingen van de endurospots in Remouchamps en Esneux, die even verderop liggen. Maar: er ligt absoluut genoeg uitdaging. Voor rijders die willen ontdekken of enduro rijden iets voor hen is, is deze plek de perfecte instapper. Maar ook voor gevorderde shredders die op hoog tempo naar beneden willen knallen, verveelt het hier niet snel.

De moeite waard om te benoemen, is dat er ook een nieuwe, achtste lijn is bijgebouwd. Deze heeft (nog?) geen naambordje, maar is te vinden tussen La Dechainee en La Poudingue. Of die ook de moeite waard is om te rijden? Mwah. De trail voegt weinig toe aan wat er al ligt, vinden we, al is die wel prima om de dag mee te beginnen (als je het rood gemarkeerde deel overslaat).

Compact en speels

Wie zoekt naar speelse trails met genoeg technische uitdaging, is hier aan het juiste adres. Bovendien liggen de afdalingen lekker compact bij elkaar op één berg, wat de spot zeer overzichtelijk maakt. Nog een voordeel daarvan is dat je je spullen en voeding in de auto kan achterlaten en dus zonder rugtas kan fietsen. Alle trails komen immers (vlak) bij de parkeerplaats uit. Wie niet bij de auto wil lunchen, kan ook in het bos blijven, waar meerdere (picnick)bankjes zijn te vinden.

Is er dan niets op het trailcenter van Spa aan te merken? Als we iets moeten noemen, dan is het dat de trails vrij kort zijn. Het voordeel is dan weer dat je dus ook minder lang hoeft te klimmen… Verder heb je hier wat minder een in-the-middle-of-nowhere-beleving dan op veel andere bikespots in de Ardennen. De berg ligt pal aan de weg en je blijft dus altijd daar in de buurt. De keerzijde daarvan is dat het voor mij persoonlijk veiliger voelt: bij een ongeval of ander ongemak ben je snel in de bewoonde wereld. Kortom: een must-ride voor iedereen die uitdaging zoekt op de mountainbike, progressie wil boeken en vertrouwen wil opbouwen op technisch terrein zonder dat het te gek wordt. Daarmee biedt Spa voor ieder wat trails, eh… wils.